اصلاً چرا این وحدت انقدر مهم بود؟

چون اوایل انقلاب، بین ارتش و سپاه بی‌اعتمادی وجود داشت.

یه طرف ارتشی‌هایی بودن با ساختار رسمی،
یه طرف سپاهی‌هایی که تازه‌نفس و انقلابی بودن.
ارتش به سپاه می‌گفت بی‌نظم،
سپاه به ارتش می‌گفت شاه‌دوست!
و وسط این جنگ نابرابر، این اختلاف می‌تونست ایران رو زمین بزنه.

اما صیاد کسی بود که هر دو رو خوب می‌شناخت.
و تونست بینشون پیوند بزنه؛
هم‌افزایی بسازه؛
و همین، برگ برنده ایران شد... و زنگ خطر برای دشمن.
و دقیقاً همین‌جا بود که ترورش براشون اولویت شد. چرا؟
چون صیاد فقط یه فرمانده نظامی نبود؛
او تبدیل شده بود به "الگو"ی وحدت و مدیریت جهادی داخل نیروهای مسلح.
تا وقتی زنده بود، این الگو قابل تکرار بود.
ترورش یعنی تلاش برای قطع این الگو.
یعنی زدن ریشه‌ی مدل «هم‌افزایی ارتش و سپاه»
مدلی که تو جنگ جواب داده بود
و می‌تونست تو آینده سیاسی و امنیتی ایران هم نقش‌آفرین باشه.