💠یادداشت بسیج دانشجویی دانشگاه فردوسی مشهد در مورد وقایع اخیر در یمن و منطقه

📌صدایی که شنیده نشد…

انقلاب اسلامی در این ۴۶ سال فرازوفرودهای بسیاری به خود دیده است و مسیری تاریخی را طی کرده است. سال‌های اخیر، به‌خصوص پسا سال ۱۳۹۸، را می‌توان از مهم‌ترین دوره‌های نهضت دانست و می‌توان به آن - به‌دوراز کلیشه و به معنای واقعی کلمه - عبارت «برهه حساس کنونی» را اطلاق کرد، برهه‌ای که نیازمند همراهی و وحدت تمامی ملت ایران برای گذار سلامت و بااقتدار کشتی کشور از این شرایط است. این شرایط نیاز به به‌دقت عمل را دوچندان می‌کند؛ اشتباهات و محاسبات غلط، چندبرابر بیشتر از شرایط عادی به کشور آسیب می‌رساند و البته اقدامات درست و به‌موقع نیز نسبت به شرایط عادی، آورده‌های به‌مراتب بیشتری دارد.
این شرایط مختص ایران نیست و جهان در حال تغییر و تحولاتی عظیم است که چه‌بسا نه‌تنها سرنوشت باقی قرن حاضر، بلکه شاید چند قرن آینده تاریخ بشر را رقم بزند. کما این‌که حرکتی که در حوالی قرن ۱۵ میلادی در اروپا آغاز شد، همچنان ادامه دارد و بلوک غرب، ادامه‌دهنده بلافصل آن دوران است؛ پیروزی‌ها و دستاوردهای آن دوران غربی‌ها، باعث ایجاد مسیری شد که آن‌ها را بسیار به جلو پیش برد و غفلت دیگر ملت‌ها، دهه‌ها آن‌ها را عقب انداخت.
ازاین‌رو، وظیفه هر فردی که دل در گرو انقلاب و کشور دارد، این است که با همه امکانات، اعم از فکری و فیزیکی، به یاری مسئولان بشتابد تا به بهترین نحو ممکن این دوران را پشت سر گذراند.
اگر بخواهیم مستقیماً به اصل مطلب بپردازیم، علی‌رغم رشادت‌ها و دستاوردهای شگرف، نسبت به کنش‌های ایران در عرصه بین‌الملل و صحنه بازی قدرت‌ها، انتقادات جدی نیز وارد است که بنای آن بر اصلاح و حرکت در مسیر درست کشور است؛ و اگر اصلاح نشود، کشور با هزینه‌های هنگفتی مواجه خواهد شد - کما این‌که تا کنون نیز شده است. از روزی که سوریه به هزینه خون هزاران نفر از جوانان ایران و منطقه و با رشادت‌ها و نبوغ حاج‌قاسم سلیمانی و نیروی قهرمان قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از فتنه عبری - عربی - غربی - ترکی گذر کرد، نسبت به کنش‌های جبهه مقاومت در دوران پساجنگ، انتقادات بسیاری وارد بود؛ دلسوزان هشدار می‌دادند که این نوع کارکردن (و به عبارتی، «کارنکردن») سرنوشت خوبی به همراه نخواهد داشت و شد آنچه که نباید می‌شد، و سوریه به دست تروریست‌ها سقوط کرد.
این نوع سوء محاسبه از سمت نیروهای ایرانی، خود را در ایام پسا طوفان الاقصی نیز نشان داد؛ جایی که پس از عملیات بسیار بزرگ طوفان الاقصی - که نشان از نبوغ جبهه مقاومت داشت - این سوء محاسبه باعث شد رژیم صهیونیستی بتواند تا حدی ضربات سهمگینی که توسط جبهه مقاومت دریافت کرده بود را جبران کند و ضرباتی سخت بر پیکره جبهه مقاومت وارد آورد.
اگر بخواهیم به تک‌تک نبردهایی که در این مدت با جبهه غرب داشتیم بپردازیم و موردبه‌مورد آن‌ها را بحث کنیم، حتی نام‌بردن تک‌تک آن‌ها ممکن نیست؛ زیرا که سینه مالامال درد است؛ ای‌دریغا مرهمی!
اما آنچه امروز در کنار غزه قهرمان و حزب‌الله سرافراز، به عرصه تقابل جبهه مقاومت و غرب بدل شده است، یمن عزیز است. یمن در طی این سال‌ها، هم باعث افتخار و مایه مباهات تمام جبهه مقاومت بوده است؛ به‌عنوان عضوی از آن، ما می‌توانستیم سرخود را بالا گرفته و به اقدامات خود در این عرصه ببالیم و درعین‌حال، نماد تمام ناکارآمدی و نارسایی‌هایی ما در این حرکت تاریخی نیز بوده است که بزرگ‌ترینش، آن روز سیاه بود که حتی از ارسال کشتی کمک‌های مردمی به یمن عزیز جلوگیری شد.
«دشمن از #یمن تا #غزه، از میدان #دیپلماسی تا #میدان جنگ، با طراحی و محاسبات دقیق حضور پیدا کرده است. اگر آقایان طرحی دقیق و از آن مهم‌تر، اراده‌ای آهنین برای مقابله با دشمن نداشته باشند، ناچار به بازی در زمین از پیش طراحی‌شده‌ی دشمن خواهند شد و آنگونه می‌شود که تاکنون نباید می‌شد.»
اگر هر چه زودتر و به‌صورت فعالانه در حمایت از یمن، غزه و حزب‌الله، اقدامات مؤثر و فوری انجام ندهیم، فردا فرستادن کرور - کرور نفر هم آن اثری که باید را نخواهد داشت و شاید کار از کار بگذرد!