بهارِ دانشگاه، جادویِ همزمانِ خاک و ذهن است...
شکوفه هایی که بر شاخه های قدیمیِ درختان دانشکده مینشینند،
پچ پچِ رازآلودی دارند از رستاخیزِ اندیشه ها.
گویی هر گلبرگ، صفحهای از کتابِ ناتمامِ آدمیست:
زمستانها میگذرند،
یخ های تردید آب میشوند،
و قلبِ زمین، دوباره می آموزد چگونه روییدن را باور کند...
اینجا، زیر آسمانِ آبیِ حیاطِ علومِ تربیتی،
بهار تنها فصلِ گلها نیست؛
فصلِ شکفتنِ سوال هاست،
فصلِ جوانه زدنِ «چرا»ها و «شاید»ها...
و ما،
در میانه ی این همه زیبایی گذرا،
داریم یاد میگیریم
که حتی یک لحظه ی بهاری
میتواند ریشه بدواند در خاکِ ابدیت.

کد :4⃣0⃣5⃣