ظرفیت پذیرش مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف در سال ۱۴۰۴، شامل ۱۶۵ نفر در دورهٔ روزانه و ۱۵ نفر در دورهٔ پردیس، مجموعاً ۱۸۰ نفر بود. در سال ۱۴۰۵، این اعداد به ۱۴۵ نفر در دورهٔ روزانه و ۳۵ نفر در دورهٔ پردیس تغییر کرده‌اند؛ درحالی‌که ظرفیت کل پذیرش ثابت مانده است. به بیان دیگر، در فاصلهٔ یک سال، ۲۰ صندلی از ظرفیت روزانه کاسته شده و به ظرفیت پردیس افزوده شده است.
⬅️ مسئله، نه وجود دورهٔ پردیس است و نه دانشجویانی که از این مسیر وارد دانشگاه شده‌اند. موضوع بحث، سیاستی است که در آن، با ثابت ماندن ظرفیت کل، سهم دورهٔ روزانه کاهش می‌یابد و سهم دورهٔ شهریه‌پرداز افزایش پیدا می‌کند؛ تغییری که آثار آن فراتر از یک جابه‌جایی عددی ساده است.
⬅️ دورهٔ روزانه، به‌واسطهٔ برخورداری از شرایط مالی متفاوت، برای طیف گسترده‌تری از داوطلبان امکان تحصیل در دانشگاهی مانند شریف را فراهم می‌کند. در مقابل، تحصیل در دورهٔ شهریه‌پرداز، علاوه بر شایستگی علمی، به توانایی تأمین هزینه‌های تحصیل نیز وابسته است؛ بنابراین این تغییر می‌تواند بخشی از فرصت‌هایی را که پیش‌تر از مسیر روزانه در دسترس داوطلبان بود، به مسیری منتقل کند که برخورداری از آن برای همه امکان‌پذیر نیست.
⬅️ آنچه این تغییر را به مسئله‌ای فراتر از آمار پذیرش امسال تبدیل می‌کند، احتمال تداوم چنین روندی است. اگر ثابت ماندن ظرفیت کل بتواند کاهش تدریجی ظرفیت روزانه را پنهان کند، ممکن است در سال‌های آینده نیز تعداد کل پذیرفته‌شدگان بدون تغییر بماند، اما فرصت تحصیل رایگان برای داوطلبان محدودتر شود. در این صورت، نگاه‌کردن صرف به ظرفیت کل، تصویری ناقص از وضعیت پذیرش دانشگاه به دست می‌دهد.
⬅️ ما به عنوان عضو کوچکی از دانشکدۀ مهندسی برق شریف، این وضعیت را ناعادلانه دانسته و آن را عقب رفتن از اصل عدالت آموزش عالی می‌دانیم. وقتی از ظرفیت روزانه کم می‌شود، فرصت تحصیل برای داوطلبانی که امکان پرداخت شهریه ندارند، محدودتر می‌شود؛ این واقعیتی است که با جمع‌زدن دوبارهٔ اعداد تغییر نمی‌کند. نمی‌توان از یک سو دانشگاهی دولتی بود و ازسوی‌دیگر، کاهش فرصت برخورداری از آموزش روزانه را تغییری بی‌اهمیت جلوه داد.
⬅️ همچنین مسئولیت این تصمیم را نباید متوجه دانشجویانی کرد که از مسیر پذیرش خودگردان وارد دانشگاه شده‌اند. مسئله، سیاستی است که دو مسیر پذیرش را در برابر یکدیگر قرار می‌دهد و کاهش فرصت تحصیل روزانه را به بهای افزایش ظرفیت شهریه‌پرداز رقم می‌زند. شاید اعتراض یک نشریهٔ دانشجویی، به‌تنهایی، نتواند تغییری در این تصمیم ایجاد کند؛ شاید ظرفیت امسال دیگر قابل‌بازگشت نباشد و صدای ما در میان تصمیم‌های کلان آموزش عالی چندان بلند به گوش نرسد. اما اگر قرار باشد هر تصمیمی صرفاً به این دلیل که تغییرش دشوار است، بی اعتراض بماند، چه چیزی مانع تکرار آن در سال‌های بعد خواهد شد؟
⚡️ @Bareghe_EE