برای روزی که کسی نمی‌ماند...
برای لحظه‌ی گذاشتن آخرین لَحَد...
برای آمدن آن دو فرشته...
برای شب اول قبر...
برای روز و شب‌هایی که نیستیم...
برای همه‌ی آن روزها...
چیزی نخواهد ماند...
جز پیراهن‌ِ مشکی...
اشک‌هایی که ریخته‌ایم...
کوفتگیِ سینه‌مان بعد از سینه‌زنی...
و راه‌هایی که رفته‌ایم تا روضه!
راستش را بخواهی...
جایی هم نداشته‌ایم...
هم‌زبانی نبوده...
و کسی هم جز حسین نبوده...
تا ما را تحویل بگیرد!
برای امروز و...
همه‌ی روزهایی که نیستیم؛
فقط حسین می‌ماند و بس!