نگاهی به ورود G3 به ایران

بخش دوم

یکی از موارد جالب و قابل توجه پیمانکار تولید G3 در ایران است. برخلاف تصور Heckler & Koch خط تولید را در ایران راه اندازی نکرد و در این قرداد نقشی نداشت. اگرچه طراحی و توسعه G3 و مسائلی مانند مالکیت حقوق فنی مرتبط با سلاح با HK بود ، اما اجرای پروژه صنعتی در ایران بر عهده Fritz Werner قرار گرفت.

شرکت Fritz Werner که زمینه اصلی فعالیت آن مهندسی تولید، ماشین‌ابزار و ایجاد کارخانه‌های صنعتی بصورت نظامی و غیر نظامی بود این مسئولیت را برعهده گرفت. شاید یکی از نقاط قوت این شرکت برای این پروژه این بود که از ۱۹۲۰ به بعد، پروژه‌های Turnkey Factory را انجام می‌داده؛ یعنی کارخانه را از مرحله طراحی تا تحویل عملیاتی ایجاد می‌کرد. در واقع آنچه نیاز ایران را برطرف میکرد نیز همین مسئله بود که به جای خرید تک‌تک تجهیزات، یک سیستم تولید کامل دریافت می‌کرد.

در سند رسمی Bundestag سال ۱۹۸۹، نمایندگان از دولت درباره سال و مدت مجوز G3 برای ایران سؤال کردند. دولت آلمان نیز اعلام می‌کند که شرکت Fritz Werner در گایزنهایم، در سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ در ایران یک تأسیسات تولید تفنگ G3 احداث کرده است. همچنین در پاسخ به نمایندگان دولت گفته است که مجوزهای G3 عمدتاً در دهه ۱۹۶۰ اعطا شده بودند، اما جزئیات به دلیل اسرار تجاری و صنعتی منتشر نمی‌شود و درباره میزان درآمدهای license مربوط به Fritz Werner اطلاعاتی در اختیار ندارد.

کارخانه راه اندازی شده در ایران مسلسل سازی نام گرفت و محل آن در خیابان پیروزی فعلی تهران بود. تولید داخلی G3 در ایران در اواخر دهه ۱۹۶۰ و در حوالی ۱۹۶۸ وارد مرحله عملی شد و تولید مهمات نیست در کارخانه مهمات سازی نیز در محله فعلی پاسدران تهران تاسیس شد.

شاید یکی از مسائلی که دولت آلمان را دچار چالش کرد وضعیت End-Use و کنترل صادرات بود. در جریان ارائه توضیحات دولت آلمان به پارلمان در 1989 گفته شد مقررات مربوط به indirect end-use برای سلاح‌هایی که خارج از آلمان تولید می‌شدند، تا سال ۱۹۸۲ وجود نداشت. در واقع برای ایران یک End-Use arrangement وجود داشته، اما مقررات indirect end-use در شکل جدیدشان تا ۱۹۸۲ ایجاد نشده بودند. در مورد وضعیت لایسنس تولید بعد از انقلاب BAE Systems/Heckler & Koch اعلام کرده است که توافقات تولید تحت لیسانس G3 و MP5 با ایران دیگر معتبر نیست.

L.t
@BallisticBrain