نگاهی به پروتکل تست FBI و تولد مهمات 40 S&W

در ۱۱ آوریل ۱۹۸۶ در حومه شهر میامی، فلوریدا، یک درگیری مسلحانه بین هشت مأمور FBI و دو مظنون مسلح (مایکل پلات و ویلیام ماتیکس) رخ داد. در این تیراندازی، دو مأمور FBI کشته شدند و پنج نفر دیگر زخمی شدند. در حالی که یکی از آن‌ها با وجود اینکه چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، تا دقایق پایانی همچنان قادر به مبارزه و تیراندازی مؤثر بود.
پس از حادثه، FBI متوجه شد که مهمات استاندارد آن زمان قدرت متوقف سازی کافی ندارند و نمی‌توانند در شرایط واقعی عملکرد مؤثری داشته باشند، زیرا مهمات به‌اندازه کافی در بدن نفوذ نکرده و آسیب حیاتی ایجاد نمی‌کردند.

به همین منظور یک پروتکل تست تعریف شد که معیارهای علمی و عملیاتی برای سنجش مهمات ارائه دهد تا بتوان مهماتی را انتخاب کرد که توانایی توقف تهدید را داشته باشند. همچنین عملکرد مهمات را در شرایط واقعی شبیه‌سازی کند تا مشخص شود که آیا گلوله در سناریوهای مختلف، از جمله عبور از لباس، شیشه، فولاد، چوب و دیوار خشک همچنان مؤثر باقی می‌ماند ؟

پس از اجرای این پروتکل، چند نتیجه مهم حاصل شد از جمله اینکه مشخص شد که بسیاری از مهمات مورد استفاده در آن زمان (مانند 9mm FMJ و .38 Special) کارایی کافی برای متوقف کردن تهدید ندارند. مهمات دارای نفوذ کم یا عدم گسترش مناسب بودند و نمی‌توانستند آسیب کافی به مهاجم وارد کنند و گلوله‌هایی که به‌خوبی گسترش می‌یافتند، معمولاً بیش از حد نفوذ نمی‌کردند.
برای استاندارد سازی حداقل نفوذ ۱۲ اینچ و حداکثر ۱۸ اینچ در ژل بالستیک به‌عنوان معیار استاندارد تعیین شد. کمتر از ۱۲ اینچ یعنی گلوله نمی‌تواند به‌اندازه کافی در بدن مهاجم نفوذ کرده و به ارگان‌های حیاتی آسیب بزند. بیش از ۱۸ اینچ یعنی احتمال عبور از بدن و ایجاد خطر زیاد است.

این پروتکل تست یکی از تاثیرگذار ترین قدم ها برای استاندارد سازی قدرت مهمات مورد استفاده بود و تحولی قابل توجه در تولید مهمات ایجاد کرد. پس از این توجه FBI به کالیبر 10mm Auto جلب شد اما به علت مشکلاتی لگد شدید و اندازه بزرگ اسلحه های تولید شده با این کالیبر رد شد اما مهندسان S&W با کوتاه کردن طول پوکه ظرفیت باروت را حل کردند و مهمات .40 S&W یا 10X22 را توسعه دادند و این کالیبر با اسلحه Glock وارد خدمت در FBI شد.

L.t
@BallisticBrain