اما شات‌گان ها محدودیت هایی را نیز به همراه دارند. زاویه بین محور لوله و مسیر پروازی پهپاد، نقش تعیین‌کننده‌ای در اثربخشی دارد. شلیک از روبه‌رو (Head-On) در اغلب موارد اثربخش‌تر از شلیک تعقیبی (Chase Shot) است، زیرا پهپاد در حالت تعقیب به دلیل کوچک‌تر بودن سطح مقطع مؤثر، سخت‌تر آسیب می‌بیند.
محدودیت دیگر شاتگان این است که فاصله دیگری بسیار نزدیک بوده و فراتر از 80–100 متر، احتمال اصابت به‌سرعت کاهش می‌یابد. همین امر خود باعث بروز خطرات جدی می‌شود که برای سربازان محدوده اشتباه در هدف گیری را به شدت کوچک می‌کند.
از طرفی باد و توربولانس نزدیک زمین الگوی پخش را به هم می‌ریزد. مسئله شناسایی نیز خود همچنان به عنوان یک مشکل قابل توجه به قوت خود باقی می‌ماند که نیازمند راه حل های مخصوص به خود است.

L.t
@BallisticBrain