به طبیعت هر جنگ ، زمانی که سلاحی در آن حاکم میدان می‌شود چه طرفین جنگ چه ارتش های دیگر تلاش می‌کنند تا راه حل ها و ابزارهای مقابله با آن را توسعه دهند. ظهور پرنده‌های کوچکی که در فرمت پهپادهای FPV به جهان معرفی شد باعث ایجاد یک خلا جدید در سیستم های دفاعی بسیاری از ارتش های جهان شده است و این مشکل در سطح تاکتیکی ضعف های قابل توجهی را به همراه دارد. در واقع مشکل اصلی، ناهماهنگی بنیادین میان خصوصیات تهدید و قابلیت‌های دفاعی موجود است.


اندازه کوچک و بدنه‌ی کامپوزیتی این پهپادها موجب سطح مقطع راداری بسیار پایین می‌شود. از طرفی عمده تجهیزات دفاعی که در گذشته برای دفاع هوایی توسعه یافته است توان کشف این پرنده ها را نداشته یا هزینه ای که برای از بین بردن این پرنده ها باید شود بسیار بالاتر از قیمت تولیدی این پرنده است.


جمرها توانایی قطع ارتباطات کنترل یا تصویر بسیاری از پهپادها را دارند، اما این روش محدودیت‌های جدی دارد. بسیاری از اپراتورها از باندهای فرکانسی متغیر، پروتکل‌های مقاوم‌سازی‌شده یا لینک‌های آنالوگ غیرقابل جم استفاده می‌کنند. سامانه‌هایی مانند لیزرهای پرقدرت و مایکروویوهای پرفشار هنوز در مرحله توسعه یا محدود به حفاظت از تأسیسات راهبردی هستند. محدودیت‌های توان مصرفی بالا، حساسیت به شرایط جوی، و دشواری حمل و استقرار در خطوط مقدم باعث شده‌اند تا در حال حاضر راه‌حل عملیاتی مناسبی نباشند.
تمامی چالش‌های ذکرشده، شکاف دفاعی خطرناکی را به‌ویژه در فاز نهایی حمله پهپاد در محدوده‌ی ۵۰۰ متر نهایی ایجاد کرده‌اند.

L.t
@BallisticBrain