با فراگیر شدن استفاده از سلاح های کمری Pistol در دنیا در اوایل قرن بیستم، یکی از مشکلات عملیاتی این سلاح ها خود را به سرعت نشان داد، ظرفیت مهمات.
برای حل این مشکل یکی از اولین قدم ها توسط شرکت معظم برونینگ برداشته شد و با ارائه اسلحه Browning Hi-Power در دهه 30 میلادی نوعی جدید از خشاب به دنیا سلاح های کمری معرفی شد که با ظرفیت 13 گلوله ای اولین قدم ها را برای حل این مشکل برداشت.

گونه ای جدید از خشاب ها که به خشاب های Double-Stack معروف شد. خشاب های معمول تا قبل از آن از طراحی Single-Stack یا یک ردیفه بهره می‌برد که در خشاب یک ردیف گلوله روی هم درگیر قرار داشت.
همانطور که از نامش مشخص است خشاب‌های Double-Stack یا خشاب‌های دوتایی، گلوله‌ها را به صورت دو ردیف متقارن یا نیمه‌متقارن در خود جای داده اند.

خشاب‌های Double-Stack طوری طراحی شده‌اند که مهمات درون آن‌ها با زاویه‌ای کم نسبت به خط مرکزی خشاب چیده شوند. این نوع چینش باعث می‌شود تا مهمات در دو ردیف کنار هم، اما با یک خروجی واحد، در انتهای خشاب جمع شوند. برای هدایت گلوله‌ها به سمت محفظه گلنگدن، معمولاً از طراحی خاصی در بخش فوقانی خشاب استفاده می‌شود که به آن Tapered Feed Lips (لبه‌های هدایت‌شونده مخروطی) گفته می‌شود.

مهم‌ترین مزیت خشاب‌های دوتایی، ظرفیت بالای آن‌هاست. در حالی که خشاب‌های Single-Stack معمولاً بین 6 تا 10 گلوله را در خود جای می‌دهند، خشاب‌های Double-Stack می‌توانند تا 15، 17 یا حتی بیشتر از 20 گلوله را نگه‌دارند.
اما داشتن مزیت ظرفیت بیشتر مهمات مشکلاتی را نیز به همراه دارد. اولین عیب طراحی دوتایی گلوله‌ها باعث افزایش عرض خشاب و در نتیجه دسته (Grip) سلاح می‌شود. همین موضوع باعث می‌شود تا تیراندازهایی که دست های کوچک یا ظریفی دارند برای در دست گرفتن سلاح دچار مشکل باشند.
همینطور خود سلاح نیاز به طراحی دقیق‌تری در بخش تغذیه و گلنگدن دارد تا احتمال گیر کردن گلوله یا خطای تغذیه (Feeding Malfunction) کاهش یابد.
همچنین به دلیل جای دادن میزان مهمات بیشتر وزن خشاب و در نتیجه وزن سلاح نیز افزایش پیدا می‌کند.

L.t
@BallisticBrain