نامـہ‌ هاے بـایـگانے شـده

«کاراملِ وانیلی؛ شیرینیِ آرامی که با لطافتش، حتی تلخیِ روزها را هم کمی نرم می‌کند.»

«چکاوکِ آسمان‌گمشده؛ پرنده‌ای که آوازش راهِ خانه را بلد است، اما خودش هنوز میان وسعتِ آسمان، دنبال جایی برای فرود می‌گردد.»

پرنیانِ دل؛ لطیف و گران‌بها، مثل پارچه‌ای از جنسِ آرامش که فقط به دل می‌نشیند.

«پروانه‌ی سرخ؛ ظریف و بی‌پروا، با بال‌هایی که انگار تکه‌ای از غروب را با خود حمل می‌کنند.»

ماهِ نقره‌فام؛ آرام و درخشان، مثل تکه‌ای از آسمان که شب برای خودش نگه داشته.

«دلبرِ وحشی؛ زیباییِ رام‌نشدنی‌ای که هرچه بیشتر نزدیکش شوی، بیشتر دلت را به آشوب می‌کشد.»

«یاقوتِ سیاه؛ درخششِ خاموشی که تاریکی را به زیباترین شکل در خود پنهان کرده.»

«مرواریدِ یخی؛ سرد و ظریف، اما با درخششی که نمی‌شود از آن چشم برداشت.»

«ارکیده‌ی وحشی؛ ظریف و رام‌نشدنی، زیبایی‌ای که برای شکفتن به اجازه‌ی کسی نیاز ندارد.»

«قصه‌ی کهربا؛ گرم و کهنه‌نشدنی، مثل رازی زیبا که هر بار شنیدنش تازه است.»

«شبدرِ چهاربرگ؛ کمیاب و دوست‌داشتنی، انگار خودش تکه‌ای از شانسِ خوب دنیاست.»

«عطرِ گلِ نارنج؛ لطیف و بهاری، با حضوری که بی‌هوا حالِ دل را خوب می‌کند.»