«ای مالک، در رابطه با عیوبی‌ که از مردم بر تو پنهان است، کنجکاوی‌ نکن، چرا که فقط در آن‌چه از عیوب مردم نزد تو معلوم است، وظیفه اصلاح داری‌ و نسبت به آن‌چه از عیوب رعیّت بر تو پنهان است، خداوند داوری‌ می‌ کند. پس تا می‌‌توانی‌ عیوب مردم را بپوشان، تا خداوند عیوب تو را که علاقه داری‌ از مردم پوشیده بماند، پرده‌پوشی‌ کند. گره هر کینه‌ای‌ که از مردم به دل داری‌ بگشای‌ و رشته هر انتقامی‌ را قطع کن و در هر چه از دیگران برایت ثابت نشده، خود را به غفلت بزن.»
- نامه ۵٣ نهج‌البلاغه.