МЕНӘ ШУЛАЙ

Көн дә иртән “Великая Русь” дип,
Уяталар урыс чаңнары…
Менә тагын урыс кышы җитте,
Көрәп ява урыс карлары.

Тәрәзәмнән миңа карап тора
Меңәрләгән урыс каены,
Һәр каенда урыс ботагы бар,
Һәр ботагы урыс кайрылы.

Ишегемне ачып тышка чыгам,
Җәелеп ята урыс киңлеге,
Урыс киңлегендә мул урожай
Бирде быел урыс киндере.

Урыс киңлекләре тәмамлангач,
Каршы ала урыс урманы,
Һәрбер төбен берәр пооллитрга
Сатып эчә урыс Иваны.

Урманнарны урап өйгә кайтам,
Урыс мунчаларым ягылган,
Урыс тастымалын сыга-сыга
Урыс чәен эчәм табында.

Урыс мәе белән кәефләнәм,
Радиодан урыс акыра,
Телевизор Аша митрополит
Урыс чиркәвенә чакыра.

Хатыным да оныклары белән
Сука сөрә урыс телендә…
Менә шулай яшәп яткан булам
Мин – чи татар башкорт илендә.

Әнгам Атнабаев.
Уфа. 1991 ел.