پیام خانم آذر منصوری دبیرکل حزب اتحاد ملت به مادران صلح ایران بمناسبت بزرگداشت روز جهانی صلح ایران
پیام ایشان توسط پروین فهیمی در این مراسم خوانده شد


به نام خداوند جان و خرد
خواهران گرامی ام
سلام
درود می‌فرستم به همه مادران صلح و از صمیم قلب از شما سپاسگزارم؛ برای اینکه در روزگاری که صدای جنگ و خشونت بلند است، صدای زندگی را بلندتر کرده‌اید.
شما که رنج را به نفرت تبدیل نمی‌کنید. زخم‌های خود را به مرهمی برای زخم‌های جامعه تبدیل می‌کنید و از دل فقدان، مطالبه‌ای انسانی و روشن می‌سازید: پایان جنگ و رسیدن به صلحی پایدار.
این انتخاب، انتخاب آسانی نیست. شاید یکی از دشوارترین کارها برای انسانی که طعم فقدان را چشیده، این باشد که اجازه ندهد اندوه او به خشونت و کینه تبدیل شود. شما این راه دشوار را انتخاب کرده‌اید؛ راهی که از سوگ می‌گذرد اما به زندگی می‌رسد.
ما در فاصله‌ای کوتاه، دو جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه را تجربه کرده‌ایم. جنگ را نمی‌توان فقط با تعداد حملات، میزان خسارت یا ویرانی ساختمان‌ها سنجید. جنگ پیش از آنکه خانه‌ها را ویران کند، آرامش خانه‌ها را از بین می‌برد.
کودکی که با صدای انفجار از خواب می‌پرد، مادری که چشم به در دارد، پدری که نگران آینده فرزندش است و خانواده‌ای که نمی‌داند فردای خود را چگونه باید بسازد، همه بخشی از هزینه‌های جنگ‌اند.
و دردناک‌تر اینکه جنگ، با پایان شلیک‌ها لزوماً پایان نمی‌یابد. ترس، سوگ، بی‌اعتمادی و خاطرات تلخ می‌توانند سال‌ها در زندگی انسان‌ها باقی بمانند.
پس اگر از صلح سخن می‌گوییم، نباید صلح را فقط فاصله‌ای میان دو جنگ بدانیم.
صلح پایدار یعنی ساختن شرایطی که جنگ دوباره به تنها راه پیش روی ما تبدیل نشود.
این همان جایی است که اهمیت تلاش شما، مادران صلح، آشکار می‌شود.
صلح فقط یک تصمیم سیاسی یا یک توافق میان دولت‌ها نیست. صلح، پیش از هر چیز، انتخابی انسانی است؛ انتخاب زندگی به جای مرگ، گفت‌وگو به جای خشونت و آینده به جای انتقام.
البته صلح پایدار بدون دیپلماسی و گفت‌وگوی سیاسی ممکن نیست. اختلاف میان کشورها وجود دارد و خواهد داشت؛ اما هنر سیاست آن است که اختلاف را پیش از آنکه به جنگ تبدیل شود، از مسیر گفت‌وگو و مذاکره مدیریت کند.
هیچ مذاکره‌ای به معنای چشم پوشیدن از منافع ملی نیست و هیچ کشوری نباید به این نتیجه برسد که تنها راه تأمین امنیتش، ادامه تقابل و جنگ است.
ما باید همه راه‌های ممکن برای پایان جنگ و جلوگیری از تکرار آن را جدی بگیریم؛ راه گفت‌وگو، راه مذاکره و راه دیپلماسی را باز نگه داریم و اجازه ندهیم مناقشه‌ها پیش از آنکه فرصت حل سیاسی پیدا کنند، به میدان نظامی منتقل شوند.
اما صلح فقط در بیرون از مرزها ساخته نمی‌شود.
در داخل کشور نیز نیازمند صلح هستیم؛ صلحی که معنایش سکوت اجباری جامعه نیست، بلکه امکان شنیده شدن صداهای مختلف و حل مسالمت‌آمیز اختلاف‌هاست.
اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی نیز به ما یادآوری کرد که جامعه‌ای که مطالبات و رنج‌هایش شنیده نشود، نمی‌تواند به آرامش پایدار برسد. پاسخ به اعتراض، فقط برخورد با خیابان نیست؛ شنیدن ریشه‌های اعتراض و فراهم کردن راه‌های قانونی و مسالمت‌آمیز برای بیان مطالبات است.
صلح داخلی و صلح خارجی، دو مسئله جدا از هم نیستند. جامعه‌ای که در درون خود از گفت‌وگو، اعتماد و مدارا فاصله بگیرد، در مواجهه با بحران‌های بیرونی نیز آسیب‌پذیرتر می‌شود.
و شاید این یکی از مهم‌ترین پیام‌هایی باشد که شما، مادران صلح، با حضور و تلاش خود به ما یادآوری می‌کنید:
پشت همه محاسبات سیاسی، پشت همه مناقشه‌ها و پشت همه تصمیم‌های بزرگ، زندگی انسان‌ها قرار دارد.
زندگی مادرانی که نمی‌خواهند فرزندشان را از دست بدهند؛
کودکانی که حق دارند بدون ترس بزرگ شوند؛
و خانواده‌هایی که حق دارند آینده خود را در امنیت و آرامش بسازند.
قدردان تلاش های شما هستیم که سوگ را به مطالبه صلح تبدیل کرده‌اید؛
که به جای افزودن بر زخم‌های جامعه، برای التیام آنها تلاش می‌کنید؛
و اینکه به همه ما یادآوری می‌کنید اگر قرار است آینده‌ای داشته باشیم، این آینده باید با زندگی فرزندانمان تعریف شود، نه با شمارش قربانیان جنگ.
جنگ حتما باید پایان پیدا کند.
اما پایان جنگ کافی نیست.
باید کاری کرد  که جنگ دوباره آغاز نشود؛ باید چرخه ترس، انتقام و بی‌اعتمادی را متوقف کرد  و به صلحی رسید که پایدار باشد.؛
صلحی که امنیت را با کرامت انسانی همراه کند؛
صلحی که در آن اختلاف‌ها با گفت‌وگو حل شوند؛
و صلحی که هیچ مادری ناچار نباشد میان حفظ جان فرزندش و آینده کشورش یکی را انتخاب کند.