ما که فقط به خودِ آدم‌ها علاقه‌مند نمی‌شیم، می‌شیم؟
نه! به طرز فکرشون علاقه‌مند می‌شیم، صداقتی که در اونها می‌بینیم، چیزهایی که ازشون یاد می‌گیریم و حتی به تصویری که از جهان برامون می‌سازن هم وابسته می‌شیم. برای همین، شناخت بیشتر همیشه به معنای علاقه‌ی بیشتر نیست. گاهی شناخت، دقیقا همون چیزیه که جاذبه رو از بین می‌بره چون نمی‌دونی با چه چیزی قراره مواجه شی و با یک ویژگی مثبت یا منفی اون قراره کلی ویژگی های مثبت و منفی دیگه ای متصور بشی و بهش نسبت بدی. و فقط شناخت می‌تونه فرصت یا اجازه‌ی تایید و رد اون ویژگی ها رو بهت بده.