اربعین امسال برای من حال و هوای جدیدی داشت. ترکیبی از سختی مسیر، حس خوب، رفاقت، گفتگو و فهم عمیق‌تر ارزشِ آدم‌هایی که «بودنشون» مسیر رو برای دیگران قشنگ‌تر و روشن‌تر میکنه...

سعادت دیدار با آقا هادی عزیز و آقا رضای بامعرفت و دوست‌داشتنی رو داشتم که به همین واسطه، این سفر برای من بی نهایت لذت‌بخش شد.

من بخش مهمی از پیشرفتی که در این مدت داشتم رو مدیون قرار گرفتن در فضایی میدونم که به واسطه‌ی آقا هادی و برادرانشون ایجاد شده، نه فقط به خاطر آموزشا و فرصت‌ها، بلکه به خاطر آدمایی که از طریق این فضا وارد مسیرم شدن و هرروز از اون‌ها یاد می‌گیرم و از تعامل باهاشون عشق می‌کنم.

شاید از بیرون این کار صرفا تشکیل یک کامیونیتی به نظر برسه، اما برای من و احتمالا خیلی های دیگه، ماجرا فراتر از یک گروه ساده بوده. فرصتی برای یادگیری بیشتر، ساخت ارتباط‌های ارزشمند و یک قدم جدی‌تر برداشتن رو به جلو.

بی نهایت خوشحالم از دیدار آقا هادی که بسیار پر انرژی، صمیمی و دوست‌داشتنی بو‌دن و گفتگو با ایشون برای من یک گفتگوی ساده نبود. از اون جنس دیدارهایی بود که بعدش با انگیز و فکر و نگاه تازه‌تری به مسیرت برمیگردی…

و در کنار همه ی اینا، آشنایی و رفاقت با رضا، یکی از ارزشمندترین اتفاقاتی بود که از دل همین فضا برای من شکل گرفت. آشنایی‌ای که به رفاقتی تبدیل شد که هرروز بیشتر ازش لذت می‌برم. اعتماد رضا به من و فرصتی که برای تجربه کردن، اشتباه کردن و بهتر شدن در اختیارم گذاشته، نقش مهمی در پیشرفت‌های اخیر من داشته. بعضی آدمها فقط یک فرصت ساده بهت نمیدن، باعث میشن خودت رو جدی‌تر بگیری، به توانایی‌هات بیشتر اعتماد کنی و ادامه بدی…

فکر می‌کنم یکی از بهترین بخش‌های هر سفر، همین باشه که وقتی برمی‌گردی: فقط خاطره با خودت نیاری، بلکه نگاه تازه‌تری هم به آدم‌ها، زندگی، خودت و مسیری که میری داشته باشی.

راستی این چهارمین سالی بود که بدون مجوز قسمت شد رفتم و اومدم :)))

به امید دیدار دوباره ❤️