Ujeżdżaj tygrysa!

W czasach destrukcyjnego progresywizmu i wszechobecnego raka liberalizmu toczącego współczesny świat, zachowaj wewnętrzną niezależność i szlachetność ducha.

W koncepcji ujeżdżania tygrysa serwowanej przez włoskiego filozofa Juliusa Evolę, dzikie i nieprzewidywalne zwierze  symbolizuje nowoczesne siły rozkładu  charakteryzujące nowoczesny świat, burzące tradycyjne wartości i niszczące fundamenty na których zbudowana została nasza cywilizacja. Tygrys w evoliańskiej filozofii jest uosobieniem nieokiełznanej siły oraz niebezpieczeństwa, a bezpośrednia konfrontacja ze zwierzęciem oznacza nieuchronną klęskę i pożarcie. Mimo, że dosiadanie i jazda na grzbiecie bestii sama w sobie jest niebezpieczna i brawurowa, to zatrzymanie się lub upadek stanowi o wiele większe zagrożenie i pewną zgubę. Najrozsądniejszym zatem stanem, mimo wszystko jest ujeżdżanie drapieżnego stworzenia i czekanie, aż to się zmęczy, co daje szansę na pokonanie go.

Evola stawia więc tezę, że bezpośredni opór przeciw destrukcyjnym siłom współczesnego świata nie ma sensu, a wydarzenia epoki powinny biec swoim torem. Człowiek powinien jednak zadbać o to, by nie dać się pochłonąć i skorumpować tym siłom, a jego starania powinny się koncentrować wokół samorozwoju i uszlachetniania, dążąc do osiągnięcia stanu arystokracji ducha opierającego się się na cnocie i intelekcie.

Z częścią poglądów Juliusa Evoli zawartych  w koncepcji ujeżdżania tygrysa można się zgodzić, jednak zaniechanie całkowitego oporu wobec wyniszczających sił charakteryzujących nowoczesny świat może nieść za sobą zgubne konsekwencje. Mimo, że historia nie raz pokazała, że idee, prądy intelektualne charakteryzujące dane epoki są cykliczne i mają zarówno początek jak i koniec, to niektóre procesy mogą nieść za sobą nieodwracalne, negatywne zmiany, a ich koniec nie oznacza wcale całkowitego odwrócenia trendów na pozytywne.

Dla nacjonalisty opór wobec systemu czy negatywnych tendencji degenerujących naród powinien być obowiązkiem. Nie chodzi jednak o próby doraźnej naprawy całkowicie zdegenerowanego, zepsutego systemu, a o zburzenie go i budowę zdrowych fundamentów na jego zgliszczach. W czasach upadku wartości, jako nacjonaliści powinniśmy obnażać zło, brak zasad i moralności, tworzyć gdzieś na marginesie alternatywę do zastanej rzeczywistości, własną kontrkulturą walczyć ze szkodliwymi antykulturowymi trendami i czekać na dogodny moment, aż demoliberalny system zje własny ogon i runie pod ciężarem własnego zepsucia.