تنهایی و چمران...

تنهایی چند مدله. کدومش زمینه رسیدن به "مونس کل وحید" است؟

1- تنهایی فیزیکال. یعنی کسی با تو نیست و خب میشه رفت بیرون و با یکی آشنا شد!
2- تنهایی عاطفی که مونسی برای با هم بودن در غم ها و شادی ها نداری و اگر یافت شود ازین تنهایی خلاصی می یابی.
3- تنهایی ادراکی. یعنی آدم زیاده دور و برت.
اما اونکه بتونه تو رو درک کنه و اونقدر اشراف داشته باشه بر تو که بفهمه دقیقا مشکلت چیه و چطور شاد یا غمگین میشی، در میون این همه دور و بری یافت نمی شه.
4- تنهایی هستی شناسانه. درین نوع آنقدر عمیق و متفاوت نگاه می کنی که کسی تو رو نمی فهمه و هر کسی از منظر خودش سعی می کنه تو رو درک کنه در حالیکه مشکل جای دیگه است.
مشکل اونجاست که نگاه تو به دنیا و خلقت و عاقبت و آخرت متفاوته و همه عمل ها و عکس العمل هات با آدمای عادی متفاوته.

خدا این مدل آدم ها رو مونس میشه. نایاب نیستند اما واقعا کمیابند...
ادم های این مدل دنیا رو با خوشی ها و غم های اندک و موقتی می گذرانند و دنبال جاودانگی هیچ چیز نیستند. چمران ازین نوع بود.

✍️ یادداشت سید محمد انجوی نژاد

🆔@seyyedanjavi
🆔 @aut_tanaffosesobh