Бу йил университетга кирдим. Ҳар куни эрталаб ўқишга кетаётсам, қўшни аёл дарвозаси олдида, менга тикилиб ўтирарди. Бошида эътибор бермадим. Аммо бу ҳол ҳар куни такрорланавергани учун бу ҳақида ойимга айтдим. Ойим ҳам ўйланиб қолди. Бир куни ўқишга кетаётганимда, у яна ўша жойда индамай кузатиб ўтирганди. Уйга қайтганимда эса ойим мени эшик тагида хавотир билан кутиб олди. Нима бўлди, ойи деб сўрадим шошилинч. Ойим қўллари титраганча пичирлади:
— "Биз бу уйдан тезроқ кетишимиз керак... Чунки қўшни аёл аслида, — деди ойим титроқ овозда, — беш йил олдин шу уйда яшаган оиланинг онаси экан. Улар кўчиб кетишганидан бери у ҳар куни шу жойга келиб ўтираркан. Кўча оқсоқоли айтишича, у ўз қизини шу ҳовлида йўқотган — қизи сен ёшда, университетга кираман деб тайёргарлик кўраётган пайтида бахтсиз ҳодисада вафот этган."
— Нега... нега менга тикилади унда? — дедим ҳайрат билан.
— Сен унинг қизига жуда ўхшайсан, дейишди қўшнилар, — деди ойим кўзёшлари билан. — Ҳар куни сени кўриб, гўё қизи тирик қолгандай ҳис қилар экан. У касал, руҳий жиҳатдан оғир аҳволда, аммо ҳеч кимга зарар бермаган.
Юрагим сиқилиб кетди — мен уни хавфли деб ўйлаган бўлсам, аслида у — йиллар давомида ўз қайғусини ёлғиз кўтариб юрган, бечора она экан.
— Ойи, биз кетмаймиз, — дедим бирдан қарор қилиб. — Keling, унга ёрдам берайлик. У ёлғиз эмаслигини билсин.
Эртаси куни ойим билан унинг олдига бордик. Аввалига у қўрқиб, узр сўради, бизни хавотирга солгани учун. Биз эса унга чой таклиф қилдик, гаплашдик. У аста-секин очилиб, қизи ҳақида сўзлаб берди — мен эса унинг гапларини сабр билан тингладим.
Ўшандан бери у ҳар куни дарвоза олдида эмас, балки уйимизга — чойга келадиган бўлди. Мен уни "хола" деб чақира бошладим, у эса мени, худди йўқотган қизидек, меҳр билан қарши оларди.
📲 Инстаграм, Тиктокдан видео ва ундаги мусиқаларни юклаб берадиган бот👉 @KeepMediaBot
👉 @AUDIO_HAZLLAR
Post #46134
20.2K
- ❤ 183
- 👍 46
- 🥰 5
- 😍 2