(روح) در قرآن کریم، همواره در یک معنا به کار رفته، و از جهاتی غیر از آن روحی است که بین مردم کار برد دارد؛ اگر چه همین اصطلاح رایج روح نیز بازگشت به همان اصطلاح قرآنی می کند.

(روح) بر دو گونه است:

(1): ((روح کلّی)): که موجودی است واحد، و فراتر از عالم ملائک، و برتر از جبرئیل(ع). این (روح کلّی) را (روح القُدُس) نیز می گویند. این همان روحی است که در قرآن کریم، بارها مورد اشاره قرار گرفته و موجودی است از (عالم اَمر).

(2): ((روح جزئی)): روح جزئی، به روح تک تک انسانها، و بلکه به روح تک تک موجودات مادّی، اطلاق می شود. این روح، در حقیقت از تنزّلات و ظهورات روح کلّی است. وقتی (روح کلّی)، به ابدان مادّی تعلّق می گیرد، این تعلّق را (روح جزئی) می نامند. چرا که خود تعلّق، وجود رابط است. ما با نگاه استقلالی به این وجود رابط، آن را روحی مستقلّ، اعتبار می کنیم.