نتايج تقوا در دنيا و در آخرت در آيات بسياري از قرآن بیان شده است که پرهيزکاران و فاسقان، يکسان و برابر نيستند، مانند:
( أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ کَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ کَالْفُجَّارِ ):
آيا کساني را که ايمان آورده اند و اعمال شايسته انجام داده اند، با کساني که در زمين فساد کردند، برابر مي نهيم؟ آيا پرهيزکاران را با فاسقان يکسان مي دانيم؟ و يا آيه شريف
( أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئَاتِ أَنْ نَجْعَلَهُمْ کَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَوَاءً مَحْيَاهُمْ وَ مَمَاتُهُمْ سَاءَ مَا يَحْکُمُونَ ):
آيا آنها که دامن به گناه آلودند، گمان مي کنند که زندگي و مرگ ايشان را، با ايمان آوردندگاني که عمل صالح انجام دادند، برابر مي نهيم؟ چه گمان نادرستي دارند.
در اينجا مي بينيم که آيه شريف، پندار و خيال گناهکاران را که مي خواهند در زندگي و مرگ همانند ايمان آورندگان نيکوکار باشند، رد مي کند. گناهکاران گمان مي کنند که زندگي و مرگشان، همانند زندگي و مرگ مؤمنان خواهد بود و ايمان و عمل صالح، بيهوده است و تأثيري در زندگي و مرگ انسان ندارد و بود و نبود آن يکسان است.
از اين رو در آيه شريف آمده است: (سَاءَ مَا يَحْکُمُونَ ): چه گمان باطلي دارند تا پاسخي باشد بر سوادي باطل آنها و تصوري که مبني بر يکسان بودن جايگاه گناهکاران و مؤمنان نيکوکار در سر مي پرورانند.
بنابراين بايد گفت که اين دو گروه، نه در زندگي دنيا و نه در جهان پس از مرگ، با هم برابر نيستند. برابر نبودن آنها در زندگي دنيا، بدين جهت است که ايمان آورندگان نيکوکار، مسير زندگي خود را با بينش، آگاهي، هدايت و رحمتي که از جانب پروردگار بر آنان ارزاني داشته شده مي پيمايند؛ چنان که خداوند متعال مي فرمايد: ( هذَا بَصَائِرُ لِلنَّاسِ وَ هُدًى وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ ): اينها بينشي است براي مردم و هدايت و رحمتي است، براي آنها که به يقين رسيده اند.
بدين ترتيب گناهکاران از اين رحمت و بينش بي بهره و محروم مي مانند؛ چنان که خداوند مي فرمايد:
( وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْکاً ): هر کس از ياد من رويگردان شود زندگي اش با تنگنا و دشواري همراه مي شود.
همچنين اين دو گروه، در مرگ و جهان پس از مرگ نيز برابر نيستند، چرا که مطابق با دلايل آشکار و برخلاف پندار منکران، مرگ برابر با نابودي و فناي نفس انسان نيست بلکه بازگشت به سوي خداوند سبحان و انتقال از دار دنيا به جهان آخرت است که سراي بقا و جاودانگي است و انسان مؤمن در آن، سعادتمندانه از نعمت هاي بهشتي بهره مند مي شود؛ در حالي که ديگران در بدبختي و عذاب گرفتار مي آيند.
Post #3346
99