وَ لاَ تَشْتَرُواْ بِعَهْدِاللّهِ ثَمَناً قَلِیلا إِنَّمَا عِندَاللّهِ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ وَ مَا عِندَاللّهِ بَاق وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُواْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مَن ذَکَر أَوْ أُنثَى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیَاةً طَیِّبَةً وَلَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ إِنَّهُ لَیْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِینَ آمَنُواْ وَ عَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ إِنَّمَا سُلْطَانُهُ عَلَى الَّذِینَ یَتَوَلَّوْنَهُ وَالَّذِینَ هُم بِهِ مُشْرِکُونَ)(نحل: 95 ـ 100);
پیمان خدا را به بهاى ناچیزى مفروشید; زیرا آنچه نزد خداست ـ اگر بدانید ـ قطعاً براى شما بهتر است. آنچه نزد شماست تمام مى شود و آنچه نزد خداست پایدار. و قطعاً کسانى را که شکیبایى ورزیدند به بهتر از آنچه عمل مى کردند، پاداش خواهیم داد. هر کس ـ از مرد یا زن ـ کار شایسته کند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگى پاکیزه اى، حیات مى بخشیم و مسلماً به آنان بهتر از آنچه انجام مى دادند، پاداش خواهیم داد. پس هنگامى که قرآن مى خوانى، از شیطان رانده شده به خدا پناه آور; زیرا او را برابر کسانى که ایمان آورده اند و بر پروردگارشان توکل مى کنند، تسلّطى نیست. تسلط او فقط بر کسانى است که وى را به سرپرستى مى گیرند و بر کسانى که به خدا شرک مىورزند.

میان انسان و خداوند تعالى عهد و پیمانى است که پاس دارى از آن درهاى معنوى را مى گشاید و آدمى را به نزد خدا یا عالم «عندیّت» مى رساند; عالمى که پایدار و همیشگى است و زندگى و شادمانى و برخوردارى در آنجا هرگز تباه نمى شود. راه یافتن به عالم «عنداللّه» پاداش صبر و بردبارى مؤمنانى است که عهد و پیمان خدا را نشکسته و به بهاى ناچیز نفروخته اند و به نتیجه اى بهتر از عملشان مى رسند. این نتیجه و پاداشِ بهتر از عمل، که در اثر عمل صالح مشروط به ایمان نصیب هر زن و مردى مى شود، «حیات طیبّه» است;
زندگى پاک از هرگونه نابودى و کمبودى که ناکامى و بیم و اندوه آن راه ناگوار مى کند. پس براى نیل به چنین سعادتى، باید به وحى الهى دستاویز شد و از وسوسه هاى شیطان گریخت; زیرا شیطان بر مؤمنان اهل توکل هیچ نفوذى ندارد.