دوازده راز مهم زندگی که بوسیله انسان فراموش شده است



اگر به طور دقیق به زندگی بیاندیشیم، به یک نتیجه قوی دست می یابیم: فراموشی، بزرگ ترین مخمصه انسان مدرن است. فراموشی مانند یک ضعف خزنده، به تمامی وجود و اعمال انسان، به طور منفرد، جامع، تاریخی و فرهنگی نفوذ کرده است و همگی ما، افسون فراموشی شده ایم.


 

ما نه تنها تاریخ خود را فراموش کرده ایم، بلکه جایگاه حاضر خود و مسئولیت آینده را نیز به دست فراموشی سپرده ایم. در سطح شخصی؛ نفس ما که اساس آگاهیمان است، گویا در یک ماموریت برای نگه داشتن حالت فراموشی در ما بسر می برد که به ارتباط وجود ما به عنوان "کل" و پیوسته به زندگی و آگاهی هستی خدشه وارد سازد. در سطح جامع؛ این فراموشی است که با تداوم و تقویت در مفاهیم اجتماعی و فرهنگی، به طور عمده در حال تبدیل شدن به یک واقعیتِ مصرف زدگی ناخودآگاه، سبک زندگی غیرقابل اعتماد و ذهنیت مادی در ما است. 
نکته مثبت در این زمینه این است که همگی ما فرصتی دوباره برای عضویت مجدد خود و جهان هستی را داریم. قدرت به خاطر سپردن و نیروی یادآوری، مرکز مسیر معنوی برای خودشناسی و تحقق آن است.
در ادامه فهرستی از آنچه ما فراموش کرده ایم و یا مهم تر از آن، یک لیست از آنچه باید به یاد داشته باشیم به شما خوانندگان محترم ارائه می شود:


یک- ما جایگاه خود را در طبیعت فراموش کرده ایم
در چند صد سال گذشته که ما خود را از طبیعت جدا ساخته ایم، شروع به سوء استفاده، ویران کردن، مصرف بی رویه و تلاش برای کنترل آن به منظور تسکین حرص و طمع جنون آمیزمان کرده ایم. ما در تلاش برای ایجاد فاصله دایره زندگیمان با طبیعت هستیم. ما فراموش کرده ایم که چگونه به طبیعت گوش فرا دهیم و ریتم و چرخه آن را که از نشانه ها و زبان زمین است، درک کنیم. ما جریان طبیعت و دنباله روی از مسیر آن در تعادل با زندگی را فراموش کرده ایم.

دو- ما پیوند خود با زندگی و هستی را فراموش کرده ایم
با جداسازی خود از طبیعت، ما پیوندعمیق خود را از آن و چرخه جهان هستی به حیطه فراموشی سپردیم. برخی از قبایل بدوی که به اصطلاح از "تمدن" بدورهستند، هنوز هم روش های اولیه آبا اجدادی را با احترام به طبیعت دنبال می کنند. از سوی دیگر ما با استفاده نادرست از احساس جدایی با طبیعت، از تعادل خارج گشته و بیمار شده ایم. ما فراموش کرده ایم که تمامی آگاهی های این جهان هستی با یکدیگر، به مانند رقصی هماهنگ، ظریف و زیبا، بافته و پیوسته هستند.

سه- ما خرد باستانی خود را فراموش کرده ایم
در تلاش برای بدست آوردن دانش علمی از طریق عقلانی ذهنمان، ما حکمت بازگشایی قلب خود را فراموش کرده ایم. ما داستان های باستانی و خرد عامیانه که از طریق خردمندان و حکیمان زمان که در هماهنگی با جهان هستی زندگی می کردند را فراموش کرده ایم.

چهار- ما راه و رویاهای خود را فراموش کرده ایم
با کجروی از راه های درونی، ما رویاهای زندگی خود را فراموش کرده ایم. مهم تر از این، ما چگونه بیدار بودن در رویاها و دیدن طبیعت واقعی خود به مثابه سازندگی و خلق زندگی از طریق رویاهایمان را فراموش کرده ایم. ما فراموش کرده ایم که قدرت بافتن رویاها و استفاده از این نیرو، می تواند ما را به طور مستقیم به هدف واقعیت سازی رویاهایمان برساند.

پنج- ما هدف خود را فراموش کرده ایم
به وسیله مشغولیت و سر و صدای بیش از حد و در نتیجه حواس پرتی در واقعیت متراکم زندگی امروزیمان، ما فراموش کرده ایم که برای چه به اینجا آمده ایم. ما هدف خود را فراموش کرده ایم. ما در بیهوشی جمعی به منظور رضایت خاطر دیگران در واقعیت واهی جامعه گرفتار شده ایم. ما نگرش اصیل خود را که جرقه درونی به سمت شادیمان را تحقق می بخشد، از دست داده ایم. ما فراموش کرده ایم که در اینجا به عنوان یک موجود معنوی در کالبد فیزیکی، در این جهان متجانس، مجسم و جاسازی شده ایم.

شش- ما فراموش کرده ایم که همه چیز از عشق سرچشمه می گیرد
این موضوع شاید عمیق ترین رازی باشد که تنها برخی بزرگان آن را به معنای یک واقعیت فراگیر درک کرده اند. این واقعیت در درون هر یک از ما به نوعی پنهان است. ما به این موضوع واقفیم ولی به نحوی آن را فراموش کرده ایم. ما فراموش کرده ایم که هر چیزی در دنیا در نهایت انرژی و آگاهی است و این عشق است که پایه و اساس تمام انرژی ها و آگاهی های جهان هستی است.

هفت- ما بخشش را فراموش کرده ایم
ما بخشش را از هر چیز دیگری بیشتر فراموش کرده ایم. بخشش درعمیق ترین مفهوم خود، یادآور این موضوعست که ما با هر کس و هر چیز دیگری در این جهان هستی یکی هستیم و هیچ قربانی یا مجرمی وجود ندارد. تمامی ما با یکدیگر در حال حرکت در شبکه ای به نام زندگی هستیم.

هشت- ما آزادی را فراموش کرده ایم
یک موضوع را هر روز به خود یادآوری کنید؛ شما آزاد آفریده شده اید.
ما در یک واقعیت واهی متولد و بزرگ شده ایم که آزادی تنها یک مفهوم