الف) اصل وحدت وجود

وحدت وجود، محور جهان بيني عرفاني است. وجود، «واجد مِن جميع الجهات» و بسيط مطلق است و هيچ كثرتي در آن نيست، نه كثرت طولي و نه كثرت عرضي و نه كثرت شدت و نه ضعف و غير آن. حقيقت وجود، واحد است و او، خداست. 
حكما به آفرينش هاي متعدد قائل هستند، ولي عارفان معتقدند تمام عالم، يك تجلي بيش نيست و از ازل تا ابد، با يك حق به وجود آمده است. آنان به آيه مبارك «وما امرنا الا واحده» استناد مي كنند.