از تو به تو نزدیک‌تر بوده است.
عاشق در آغاز می‌گوید:
«من خدا را می‌خواهم.»
اما در پایان راه، این «من» نیز دستخوش دگرگونی می‌شود.
زیرا حقیقت، موضوعی نیست که انسان صرفاً آن را بشناسد و در کنار خود نگه دارد؛

حقیقت، حضوری است که باید در برابرش زیست، سوخت و دگرگون شد.

در نتیجه
مسیر عرفانی عین‌القضات را می‌توان حرکتی پیوسته دانست:
علم، راه را نشان می‌دهد؛

معرفت، از چشیدن پدید می‌آید؛

پالایش، غبار «من» را کنار می‌زند؛

عشق، انسان را از خویشتن عبور می‌دهد؛

و حضور، مقصد این دگرگونی است.
در این مسیر، حقیقت چیزی نیست که فقط دانسته شود؛ باید چنان در انسان اثر کند که در شیوه‌ی بودن او آشکار شود.
🕊️ دل، آینه‌ی حضور است؛

اما آینه‌ای که پیش از انعکاس نور،

باید از غبار «من» پاک شود.

🦋💐🦋💐🦋

‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌
🆔 🌺عرفان🌼حکمت 🌸زندگی

💎💎💎
https://t.me/atesalbeallah