پیشگفتار:
کشف قوانین جاذبه و امواج، کشف روابط متقابل ماده و انرژی و نسبیت فضا- زمان، اثبات حادث بودن کائنات از طریق ثبت امواج رخداد (انفجاربزرگ )Bigbang( کشف قوانین جهانهای زیر اتمی ذرات بدون جرم یا متافیزیک کوانتومی. تشریح قانونمند چگونگی تکوین عالم ذیل کنش ها و واکنش های میدانهای نیروهای الکترومغناطیسی، گرانش و هسته ای ضعیف و قوی. وقوع همزمان انقلابهای پی در پی فن آوریهای کوانتومی و هوشمند ارتباطی در حوزه جهانهای بی نهایت کوچک کوچک و بی نهایت
بزرگ بزرگ همچون میکروسکوپها، تلسکوپها و شتابدهنده های ذرات و ردیابهای امواج و هزاران مورد مشابه دیگر، چنان افق نگاه محدود بشر به عالم هستی را ژرفا بخشیدند که پیش از آن در تصور هیچ اندیشندهائی نمی گنجید! در آغاز هزاره سوم میلادی دانشمندان آزمایشگاههای فوق پیشرفته شتاب‌دهنده ذرات
در اروپا و امریکا با ثبت آثار زیربنائی ترین ذرات بدون جرم که نهائی ترین آنها در سال 1111 میلادی نام ذره خدا را یافت، قلمرو علم تجربی را خواسته یا ناخواسته وارد مرزهای فوق ماده یا همان متافیزیک نمودند که قبلاً قابلیت تعریف و تجزیه و تحلیل
علمی نداشت. در این راستا، عملکرد آنی میدان اطلاعات کوانتومی در فراسوی زمان و مکان آشکار شد و فن آوریهای ریز پرداز متاثر از میادین نیروهای چهارگانه جهان آفرین عملاً زندگی انسان نوین را با قلمروهای نامرئی یا متافیزیکی پیوند دادند.
اما علیرغم این تحولات سریع و ماهوی، در قلمرو پژوهشهای کیهانی و هستی شناسی،
1 دانش پژوهان و نظریه پردازان کماکان در فضای پوزیتیوسیتی عینی نگر فروماندند. و بدانواسطه هنوز نتوانسته اند وارد راز بزرگ آفرینش شوند و چگونگی ساختار عالم کران ناپیدار را - در ارتباط با قوانین بظاهر ناهمخوان گرانش، نسبیت و کوانتوم-توضیح
دهند. در حالی که ما شرقیان می دانیم کدهای رمزگشای بسیاری از ابهامات فیزیک مدرن در بطن گنجینه اطلاعات ادراکی شهودی بشریت نهفته است! اطلاعاتی که از طریق دریافتهای اشراقی وفراحسی در متن اسطوره ها و کتب دینی و معنوی حکمت آموز مسطور و مکتوب هستند، ولی بدلیل آنکه تا کنون روش قانونمند و واژگان علمی قابل تعمیم به عوالم جوهری ) تجریدی( وجود نمی داشت، از حوزه علم تجربی منفک شدند. در حالی که از آغاز هزاره سوم میلادی، زمان عملاً تغییر روش های نگاه و تحقیق را دیکته کرد. نگاه و روشی فرانمودی که بتواند با تلفیق اطلاعات شهودی و تجربی یا ادراکات فراحسی وحسی که از طریق دو نیم کره راست و چپ مغز ما دریافت و ثبت و ضبط شده اند و می شوند، تصاویر و تفاسیر تار و مبهم ما را از کائنات کران ناپیدا وضوح دهند.