مسلّمات مربوط به حیطه عقاید

۱- ما باید سراغ باورهایی برویم که یادگرفتن آنها در زندگی ما تغییر مثبتی ایجاد کند و زندگی ما قبل و بعد از یادگرفتن آنها تفاوتی با هم داشته باشد. (البته حساب دانش و مهارت شغلی برای امرار معاش و ادامه حیات جداست. ما بالاخره برای گذران زندگی لازم است یک­سری اطلاعات و مهارت داشته باشیم). باورهایی که یادگرفتن آنها در زندگی ما تاثیرات پاینده ای خواهند داشت عبارتند از:

باورهای مربوط به ساحتهای های وجودی آدمی (بالاترین شناختها شناخت خود است): اینکه ساحتهای وجودی آدمی کدامند، چند تا هستند و اولویت­بندی آنها چگونه است. میزان تاثیر آنها بر همدیگر چقدر است و اینکه آیا باورها جز دارایی های من هستند (حمل ذوهویی) یا جزء ثابتی از من هستند (حمل هوهویی). حالت دوم خودشیفتگی، خرافه پرستی، پیشداوری، جمود و تعصب و بی مدارایی را به دنبال خواهد داشت. ولی در حالت اول open mind رفتار می کنیم.
باورهای مربوط به گستره و محدودیتهای وجودی نوع انسان
باورهای مربوط به گستره و محدودیتهای من به عنوان یک انسان خاص.
باورهای مربوط به خواسته های وجودی ژرف خودمان.
نکته: محور توجه ما باید تصویر خود و برداشت ما از تصویر اجتماعی از خود باشد.
۲- زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد. تنها عقاید و باورهایی را قبول کنیم که آزموده شده باشند. تنها باورهای مستدل ارزش زیستن دارند. باورها را باید با واقعیت آزمایش کرد. حال آنکه ما در زندگی در اکثر موارد پذیرش یا رد باورهامان را به این خاطر که با باور دیگر تناسب دارد توجه می کنیم و از این نظر ایده آلیست هستیم. در آزمون باورها نباید به دام تعمیم شتابزده منفی یا مثبت بیافتیم.

در بررسی صحت و سقم باورها باید عقاید صادق یا عقایدی که احتمال صدق شان بیشتر است را بپذیریم
عقاید کاذب یا عقایدی که احتمال کذب شان بیشتر است را نپذیریم
در صورتی که از دو چند عقیده نتوانیم حکم به برتری هیچکدام شان بدهیم بهتر است آنی را قبول کنیم که امید و شادی بیشتری می­آفریند.