اولين عدد :

اولين آنها اپسيلون، برابر 0/007 است. اپسيلون، مقدار نسبي هيدروژني است كه در انفجار بزرگ از طريق همچوشي به هليوم تبديل مي‌شود. اگر اين عدد به جاي 0/007 برابر 0/006 بود، منجر به تضعيف نيروي هسته‌اي مي‌گرديد و به اين ترتيب پروتون‌ها و نوترون‌ها به يكديگر وابسته نمي‌شدند. دوتريم (داراي يك پروتون و يك نوترون)، نمي‌توانست شكل بگيرد و بنابراين عناصر سنگين‌تر هرگز در ستاره‌ها ايجاد نمي‌شدند، اتم‌هاي بدن ما هرگز شكل نمي‌گرفتند و كل جهان به هيدروژن تبديل مي‌شد. حتي كاهش جزئي در نيروي هسته‌اي، منجر به ايجاد ناپايداري در جدول تناوبي عناصر مي‌گرديد و آنگاه عناصر پايدار كم‌تري براي شكل‌گيري حيات وجود داشتند. اگر اپسيلون برابر 0/008 مي‌بود، آنگاه همجوشي چنان سريع صورت مي‌گرفت كه هيچ هيدروژني از انفجار بزرگ باقي نمي‌ماند و امروزه ستاره‌اي وجود نداشت كه به سيارات انرژي بدهد. يا شايد دو پروتون به يكديگر وابسته مي‌شدند كه اين نيز همچوشي در ستارگان را غير ممكن مي‌ساخت. ريس بيان مي‌دارد كه فرد هويل دريافته بود كه حتي يك تغيير كوچك 4 درصدي در نيروي هسته‌اي، شكل‌گيري كربن در ستاره‌ها را غيرممكن ساخته و به اين ترتيب ايجاد عناصر بالاتر و در نتيجه حيات را منتفي كرد. هويل دريافت كه تغيير بسيار كمي در نيروي هسته‌اي باعث مي‌شود كه برليم چنان ناپايدار باشد كه هرگز نتواند پلي براي شكل‌گيري اتم‌هاي كربن گردد. (عدم وجود كربن يعني عدم وجود حيات)

دومين عدد :

دومين عدد N است. برابر با ده به توان 36 كه برابر است با قدرت نيروي الكتريكي تقسيم بر قدرت گرانش. اين عدد نشان مي‌دهد كه گرانش تا چه حد ضعيف است. اگر گرانش حتي از اين هم ضعيف‌تر مي‌بود، آنگاه ستارگان نمي‌توانستند متراكم شده و دماهاي زياد براي همجوشي را ايجاد كنند. بنابراين ستارگان نمي‌درخشيدند و سيارات به درون سياهي سردي فرو مي‌رفتند. اما اگر گرانش كمي قوي‌تر مي‌بود باعث مي‌شد كه ستارگان بسيار سريع داغ شوند و سوخت خود را چنان سريع بسوزانند كه حيات هرگز فرصت آغاز پيدا نكند. همچنين گرانش قوي‌تر به اين معني است كه كهكشان‌ها زودتر شكل‌گرفته و بنابراين كوچك‌تر باشند. در اين صورت ستارگان متراكم‌تر بوده و برخوردهاي فاجعه‌باري بين ستارگان و سيارات مختلف رخ مي‌داد.

سومين عدد :

سومين عدد امگا است. چگالي نسبي جهان. اگر امگا خيلي كوچك مي‌بود آنگاه جهان بسيار سريع منبسط شده و خنك مي‌شد. ولي اگر امگا خيلي بزرگ مي‌بود، جهان قبل از اينكه حيات فرصت شروع پيدا كند از هم فرو مي‌پاشيد. ريس مي‌نويسد: براي اينكه جهان، هم‌اكنون پس از 10 ميليارد سال، هنوز در حال انبساظ بوده و مقدار امگا نيز زياد با 1 تفاوت نداشته باشد، اين مقدار نمي‌توانسته در يك ثانيه پس از انفجار بزرگ بيشتر از مقدار يك ميليون ميلياردم (يك در ده به توان 15) با 1 تفاوت داشته باشند.