(برهان نظم) را، با اسلوبی جدید و بدون تکیه بر (نظم کلّی جهان) نیز می توان اقامه نمود، که در آن نیازی به (اثبات نظم کلّ جهان) نیست، بلکه (نظم یک موجود)، مثل نظم بدن خود شخص، برای اقامه ی این برهان، کافی است.

((بیان فنّی این برهان نظم)):

(1): شکّی نیست که من به عنوان یک مجموعه ی منظم، وجود دارم.

(2): هر نظمی، ناظمی دارد.

(3): پس نظم وجود من، ناظمی دارد.

(4): ناظم نظم موجود در من، یا (خود من) هستم، یا (اجزاء من) هستند، یا (طبیعت) ناظم من است، یا (عدم) ناظم من می باشد[تصادف]، یا موجودی دیگر نظم مرا پدید آورده است.

(5): (خود من) نمی توانم ناظم وجود خودم باشم، و این را به (علم حضوری) درک می کنم که من، ناظم وجود خودم نیستم.

(اجزاء من) نیز نمی توانند ناظم وجود من باشند، چون اجزاء من، از خود من تواناتر نیستند. اگر آنها چنین قدرتی داشته باشند، پس من که مجموع آنها هستم، به نحو اولی باید چنین قدرتی داشته باشم.

(عدم) نیز چیزی نیست، که ناظم باشد؛ لذا پیدایش تصادفی نظم نیز متنفی است؛ چون پیدایش تصادفی، یعنی علّت قرار گرفتن عدم برای پیدایش چیزی.

(طبیعت) نیز، یا همان (خود من) یا (جزء من) است، یا همان موجود دیگر است، یا یک مفهوم ساخته ی ذهن می باشد.

پس تنها یک موجود دیگر است که می تواند ناظم من باشد.

(6): آن موجود دیگر نیز، یا خودش موجودی غیر مرکّب است[مجموعه نیست]، یا موجودی مرکّب و مجموعه است.

اگر غیر مرکّب است، خداست؛ امّا اگر مرکّب است، خود او نیز باید دارای نظم باشد. چون فاقد یک کمال، نمی تواند اعطا کننده ی آن به دیگری باشد. و اگر نظم دارد، پس او نیز ناظمی دارد.

(7): ناظم او نیز یا مرکّب است، یا غیر مرکّب. اگر غیر مرکّب باشد، خداست و الّا او نیز باید نظم و ناظم داشته باشد. و چون تسلسل محال است، لذا سر این سلسله، باید به یک (موجود غیر مرکّب) ختم شود، که او را (خدا) می نامیم.