هربار یادم میومد چقدر از زندگیم رو صرف کنکور کردم و چقدر نسبت به هم‌سن‌‌وسال‌هام کمتر زندگی کردم،غصه میخوردم!
ذهنم تا ساعت ها درگیر میشد که چرا؟!
ولی تَهِش یادم میومد این زندگیِ خودمه و باید بعداً خاطره‌ای واسه تعریف کردن داشته باشم.
پس سعی کردم یکم فقط یکم بیشتر از مسیرم لذت ببرم،آخه این تنها راه بود.
من تو این مسیر قرار گرفته بودم و مقصد دیگه واسم اهمیتِ زیادی نداشت‌.
چیزی رو پیدا کرده بودم که ارزش جنگیدن داشت و منم واسَش جنگیدم.
الان حداقل سرَم بالاست،هیچ جایِ پشیمونی باقی نذاشتم.
برای اینکه بعداً پشیمون نباشی بجنگ.