ودراخر، در گوشه‌ای از کتاب تاریخِ آیندگان، نام ما با‌‌عنوان " سرسختی درعین انحطاط" پایان می‌یابد وبعد سرنوشتی جز فراموشی ندارد.
در‌آخر، اثری از ما در هیچ‌جای این‌جهان تاریک باقی نمی‌ماند، جز آنکه تاوان تمام این دورانی که مرگ رویاهایمان را به همراه داشت، توسط جوانیِ جوانان این سرزمین پرداختیم.
و سوگند به آرزوی زندگی‌ای معمولی در ایران، که گاهی شبیه فاصله دستانِ کودکِ ۶ساله‌ی درونمان، با ستاره‌های نیمه‌شب می‌شد.
در هنگامه‌ی نگریستن به سوختن ذره‌ذره‌ی جوانی‌مان، هنوز زیستن را ادامه می‌دادیم‌و روزی می‌رسد که بگویند:
"آنها نا‌امید‌ترین امیدِ وطن بودند"
2026 / Oct / 04
Post #525
6
Forwarded from 𝖡l𝖺ׁ𓏺᳢𝝇𝚔 𝖢᪰aꜜt |ܭَܝܢ̣ܘ ܢܚیߊܘ