محبوبم،
شما را در خواب دیدم...
‌
سر و قد، صنوبر قامت و ماه طلعت
‌
نزدیک‌تر شدم...
ماه شده بودید با آن لباسی که از نور بر تن داشتید
آمدید و رفتید...
دور شدید و جای قدم‌هاتان سبز شد با گل‌های صورتی؛
هر کدام یکی این هوا!!
‌
محبوبم،
من هم عازم شما بودم
ولی افسوس، همچنان گلیم من کوچک است...
‌
به خویشتن گفتم:
- مبادا که پا از گِلیمت فراتر بگذاری!

تا این گلیم و این قدم‌ها و این اشتیاق است؛
به شما نمی‌رسم...
‌


👤✍ محمد صالح علاء