قبولیای رزیدنتی رو می‌بینم، ذوق می‌کنم و به آینده خودم فکر می‌کنم
به اینکه چیکار میخوام بکنم؟

یه کوچولو میرم تو فاز سرزنش خودم که چرا تا الان مهاجرتو جدی نگرفتم چرا مقاله ندارم و هزار تا چرای دیگه
بعدش دوباره به رزیدنتی فکر می‌کنم

پذیرشش برام سخته اما با وجود همه سختیایی که تا الان بوده و از این به بعد هم خواهد بود، انتخاب و ترجیحم پزشکی و ادامه پزشکیه🥲

فکر کردن به رزیدنتی اونم تو ایران برام ترسناکه اما می‌دونم که احتمالا انجامش خواهم داد... هنوز خیلی مونده اما خب:)