دوپامین سریع و زودرس، روزمره خیلی چیزارو از ما می‌گیره.

مثلا من وقتی تو فیلد کاری خودم یه کانال خوب پیدا می‌کنم، هیجان‌زده میشم، تو کانال میچرخم، چندتا از مهمترین و بهترین پستاشو برای خودم می‌فرستم و تمام!
همین جا تموم میشه! دیگه هرگز چیزایی که سیو کردم رو نمیخونم و در ۹۰ درصد اوقات هم به کل، فراموش می‌کنم که همچین چیزی اصلا وجود داشته.

یا مثلا امروز تو اینستا یه پست دیدم که داشت به ترتیب کتابای خوب کم حجم معرفی می‌کرد، آگاهانه و خیلی پر غرور همون لحظه که کتاب اول رو معرفی کرد ویدیو رو پاز کردم، فیلترشکنو خاموش کردم که برم تو طاقچه اسم کتاب رو سرچ، و سیو کنم، و ۱ ساعت بعد وقتی یه جای دیگه‌ای از گوشیم غرق بودم یادم افتاد که من اصلا وارد اپلیکیشن طاقچه هم نشدم حتی! و متاسفانه حتی اگه وارد می‌شدم و سیوش هم می‌کردم می‌رفت تو قفسه بین همه اون کتابایی که سیو کردم و هیچوقت نخوندم.