خییییلی حرف زدم ولی اینم میخوام اضافه کنم که کسایی که تو این مسیر به هر نحوی بهم آسیب زدن و یه مشکلی به مشکلاتم اضافه کردن رو هم قطعا یادم نمیره.
و مطمئنم که این افراد یه جوری ارزششونو از دست دادن که دیگه در جایگاه یه دوست معمولی یا حتی غریبه هم نیستن برام!
غریبه حداقل بهت آسیب نمیزنه و شرف داره به خیلیا.

یه زمانی که بچه‌تر بودم از اشتباهات آدما میگذشتم و هزار تا بهونه برای خودم میچیدم تا آدمارو درک کنم و همچنان دوسشون داشته باشم ولی از این اخلاقم خیلی ضربه دیدم و الان ذره‌ای از اون سما در من باقی نمونده.

دیوانه‌ام مگه اهمیت بدم به آدمایی که تو روز سخت سیلی در گوشم میزنن و صندلی از زیر پام می‌کشن؟