خب مبحثی که میخوام در موردش صحبت کنیم نقش شبکه‌های اجتماعی و الگوریتم‌ها در پخش misinformation ـه؛ یعنی اطلاعات غلط یا گمراه‌کننده.

الگوریتم‌ها لزوماً نمی‌تونن تشخیص بدن یه محتوا درسته یا غلط. چیزی که براشون مهمه اینه که چه محتوایی بیشتر دیده می‌شه، روش کلیک می‌شه، کامنت می‌گیره، share می‌شه و در کل engagement بیشتری ایجاد می‌کنه. هدف اصلی اون‌ها حفظ توجه و نگه داشتن کاربر در پلتفرم برای زمان بیشتره. در نتیجه محتوای هیجانی، جنجالی یا حتی غلط، اگه واکنش زیادی ایجاد کنه، می‌تونه بیشتر و بیشتر به آدم‌های دیگه نمایش داده بشه.

اما قسمت جالب یا حتی ترسناک ماجرا اینجاست که تکرار خودش می‌تونه روی قضاوت ما درباره حقیقت یه گزاره اثر بذاره.

📌اینجا یه پدیده روان‌شناختی جالب داریم: "Illusory Truth Effect".

یعنی وقتی یک جمله یا ادعا رو چندین بار می‌شنویم یا می‌بینیم، ممکنه به مرور درست‌تر به نظر برسه، حتی اگر هیچ مدرک جدیدی برای درست بودنش پیدا نکرده باشیم.
یکی از توضیح‌های اصلی اینه که با تکرار، اون اطلاعات برای مغز آشناتر میشه و پردازشش راحت‌تر می‌شه. مغز هم گاهی این حس آشنایی و راحتی در پردازش رو به اشتباه به‌عنوان نشونه‌ای از حقیقت و صحت اون اطلاعات تفسیر می‌کنه.
مثلا اول ممکنه یه ادعا رو ببینیم و پذیرشش برامون سخت باشه، ولی اگه همون ادعا رو چند روز بعد دوباره
تو یه پست، بعد تو یه ویدیو، بعد از زبان یه نفر دیگه و دوباره توی یه کانال ببینیم، ممکنه بعد از مدتی احساس کنیم این حرف رو خیلی شنیدم پس احتمالا یه چیز درستی هست.

و اینطوری یه چرخه‌ی بازخوردی بین مغز ما، رفتار ما و الگوریتم شکل می‌گیره.

برای همین بد نیست که هر وقت با جمله‌ای مواجه شدیم که حس می‌کنیم «این رو انقدر شنیدم که حتما یه چیزی پشتشه»، یه لحظه مکث کنیم و با خودمون فکر کنیم که من این رو باور کردم چون شواهدی براش دیدم، یا فقط چون زیاد دیدمش؟