روی همین خاکی که گاهی
آدمی در آن، بیش از آن‌که زندگی کند، دوام می‌آورد،
هنوز چیزی از آسمان باقی‌ست.

دیوارها بلندند،
سایه‌ها دیرپا،
و روزگار در عبور از این کوچه‌ها
چندان با ما مدارا نکرده است.

اما میان این همه تیرگی،
همیشه شکافی برای نور مانده؛
شاخه‌ای که از دلِ دیوار گذشته،
و تکه‌ای آبی که هیچ دیواری
نتوانسته از آسمان پس بگیرد.

زمین، رنج را به خاطر می‌سپارد؛
اما آسمان،
هیچ‌گاه به آن وفادار نمی‌ماند.