حالا راه برگشت چیه؟ یعنی باید برگردیم به خانه‌های خشتی قاجار؟!
معلومه که نه! معماری دنده عقب نداره، اما می‌تونه درس پس بده و بازتعریف بشه:
🔹 احیای حیاط عمودی و بام‌های سبز (Green Roofs): اگه روی زمین جا نداریم، چرا پشت‌بام‌ها که خاک می‌خورن رو به حیاط مشترکِ سبز و زنده تبدیل نکنیم؟
🔹 پاسیوها و بازشوهای واقعی، نه نورگیرهای مرده: حیاط مرکزی می‌تونه در مقیاس‌های کوچیک‌تر و درون‌گرا وارد دل آپارتمان‌ها بشه.
🔹 تراس‌های سخاوتمند به‌جای بالکن‌های انباری‌طور: تراس اگر عمیق و زنده طراحی بشه، ادامه‌ی حیاط در طبقاته؛ نه جایی برای چیدن شیشه‌های ترشی و کارتن‌های کهنه!
🔹 حیاط‌های اشتراکی در مجتمع‌ها: جایی برای احیای دوباره‌ی حس محله و جامعه، که تو سال‌های اخیر بدجوری گمش کردیم.
ما فقط یه تیکه باغچه و حوض رو از دست ندادیم؛ ما «کیفیت زیستن» و بهداشت روانمون رو فروختیم تا تو برج‌ها و بلوک‌ها به سقف خیره بشیم.
شاید وقتشه معمار نسل امروز از خودش بپرسه: آیا ساختمون فقط متراژ زیربناست، یا ظرفی برای جریان زندگی؟!
گروه معماری هنری آرتما
📍@artma1303
Post #322
95
- ❤ 3
- 👏 3