حوالیِ هستی🌿

گاهی فکر می‌کنم بعضی روزها فقط برای زندگی کردن نیستند،برای فکر کردن‌اند؛برای ساعت‌ها ورق زدن کتاب،خیره شدن به یک گوشه‌ی اتاق و کلنجار رفتن با کلمه‌هایی مثل «آزادی».
برای فهمیدن اینکه چقدر از چیزهایی که می‌خواهیم،واقعاً خواسته‌ی خودمان‌اند و چقدرشان را فقط از آدم‌های اطرافمان یاد گرفته‌ایم.
بعد میان همین فکرها،یک‌دفعه خاطره‌ای از جنوب برمی‌گردد؛
بوی فلافل آبادان، گرمای هوا،صدای ماهی‌فروش‌های کنار ساحل،نور فانوس دریایی و پاهایی که یک روزی در آب کارون بوده‌اند.
انگار کودکی هنوز جایی میان همان کوچه‌ها و ساحل‌ها جا مانده و با هر بار شنیدن اسم جنوب،دوباره برمی‌گردد.
زندگی اما همیشه به اندازه‌ی خاطره‌ها مهربان نیست؛گاهی خبرها می‌رسند و آدم را برای آرزوهایی که نیمه‌کاره ماندند،به گریه می‌اندازند.
شاید برای همین است که میان این همه فکر سنگین،هنوز عکس گرفتن از یک روز معمولی،ثبت یک لحظه‌ی کوچک و نوشتن از چیزهایی که در دل می‌گذرد، ارزش دارد؛چون زندگی،با تمام تلخی‌هایش،هنوز همین لحظه‌های ساده و واقعی را برای نفس کشیدن نگه داشته است.