در این ملک،
نه هوا آرام است و نه آدم‌ها.
ما!
روی این کره خاکی،
به‌ جای نفس کشیدن
درد می‌کشیم.
گاهی از دورن و گاهی از بیرون.
زخم‌های‌مان
بجای آن‌که خوب شوند،
ثانیه به ثانیه،
ورم می‌کنند.
هنوز که هنوز است
و قصه همان قصه‌ست.
ما هر روز
هر روز در انتظار حل می‌شویم،
مو سپید می‌کنیم.
ولی تقدیر
همان تقدیرِ کهنه‌ست؛
که سال‌هاست تغییر نمی‌کند.
ولی ما هستیم
که جوانی نچشیده‌ایم
ولی پیری را تجربه می‌کنیم.




@Armntky