امسال سال تحصیلی را آغاز می‌کنیم؛ با صندلی‌هایی که پر شده‌اند و جای خالی کودکانی که رؤیایشان نشستن بر همین صندلی‌ها بود… کودکانی که پدر و مادرشان امید داشتند روزی آن‌ها را در لباس دانشجویی ببینند.

ماکان نصیری هنوز به خانه بازنگشته؛ حتی مزار دوستانش نیز بی‌حضور اوست. هنوز خانواده‌ای چشم‌انتظار است و هنوز دفترهایی هستند که مشق فردایشان ناتمام ماند.

چگونه می‌توان ویرانی مدرسه و پرپر شدن رؤیاهای کودکان را فراموش کرد؟ چگونه می‌توان از آینده سخن گفت و جای خالی کودکانی را ندید که می‌توانستند بخشی از فردای این سرزمین باشند؟

ایران زخم‌های بسیاری بر تن دارد؛ از جوانان ازدست‌رفته تا کودکان میناب. با این همه، آینده با دانش، تلاش و اراده نسل‌های بعد ساخته خواهد شد.

دانشجوی امروز، فراموش نکن؛ شاید روزی قرار بود یکی از آن کودکان جای تو بنشیند.

به یاد شهدای میناب، به یاد ماکان نصیری و تمام رؤیاهایی که زیر آوار ماندند. 🕊

💠روابط عمومی دانشگاه نیشابور
➖➖➖➖➖➖➖➖
📱@UNN_PR
🌐 neyshabur.ac.ir