قانون برنامه چهارم توسعه که در سال‌های پایانی دهه ۱۳۸۰ تدوین و تصویب شد، در حوزه میراث فرهنگی و گردشگری نگاه قابل تأملی داشت. در ماده ۱۱۴ این قانون، گردشگری در کنار تولید ثروت، اشتغال‌زایی و مبادلات فرهنگی قرار گرفت و زنجیره‌ای از شناسایی، حفاظت، پژوهش، مرمت، احیا، بهره‌برداری و معرفی میراث فرهنگی به‌عنوان بخشی از ارتقای توان گردشگری کشور مورد توجه قرار گرفت. همچنین مشارکت بخش خصوصی، سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی، افزایش رقابت‌پذیری صنعت گردشگری و توسعه نظام آماری گردشگری مورد تأکید قرار گرفت.

اهمیت این رویکرد بیش از آنکه در تک‌تک احکام آن باشد، در نوع نگاه به گردشگری است.

ادامه یادداشت
www.chtn.ir/x4wjr
@ardabil_cthh