Как говорит классик, бывших николаканов не бывает. У некогда корреспондента «Айкакан жаманак», затем ставшего ярым оппозиционером, а после снова сменившего лагерь Гегама Назаряна сын погиб в самый первый день 44-дневной войны.
Спустя 6 лет после гибели его сына Абгара, кормящееся на наши налоги Общественное телевидение устроило пляски и веселье.
Неужели Назаряну после объятий холодного надгробия сына приятно включить телевизор и слушать завывания Тата и веселые подпевки? Оказывается, да. Неужели Гегаму Назаряну приятно слышать слова своего любимого Пашиняна о том, что 365 дней в году погибает какой-то солдат, и что же теперь — вечно траур держать?
Позор и клеймо армянского народа.
🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹
🔁💬Տմբլ-տաշ՝ Թաթայի համերգի տակ😡Ինչպես ասում է դասականը, նախկին նիկոլական չի լինում։ «Հայկական ժամանակ»-ի երբեմնի թղթակից, այնուհետև թունդ ընդդիմադիր դարձած, հետո կրկին ճամբարափոխ եղած Գեղամ Նազարյանի որդին զոհվել է 44-օրյա պատերազմի հենց առաջին օրը։ Աբգարի զոհվելուց 6 տարի հետո մեր հարկերից սնվող Հանրայինը տմբլ-տաշ էր կազմակերպել։
Միթե Աբգարի հոր՝ Գեղամ Նազարյանի համար հաճելի էր որդու սառը շիրմաքարը գրկելուց հետո միացնել հեռուստացույցը ու լսել Թաթայի կլկլոցները, ուրախ ձայնակցությունները։ Փաստորեն՝ այո։ Միթե Գեղամ Նազարյանի համար հաճելի է լսել իր սիրելի Փաշինյանի այն խոսքերը, թե տարվա մեջ 365 օրն էլ ինչ-որ զինվոր է զոհվել, ուրեմն պիտի սու՞գ անենք։
Ամոթ է, խարան՝ հայ ժողովրդի գլխին։
Բամբասանքն ինքն իրեն չի պատմի. Բաժանորդագրվե՛ք 🤫 Сплетни сами себя не расскажут — подписывайся!