دیروز بحثمون شد...
لحنش تند بود لحن من تندتر...
آخرش گفت:«باشه ...» و گوشی رو قطع کرد.
رفتم روی تخت و به سقف خیره شدم. نه پیام داد، نه زنگ زد.
غرورم نمیذاشت منم کاری کنم.
چند ساعت بعد، صدای نوتیف گوشیم اومد:
«چایی رو همینجوری نخوریا از اون خرماهایی که دوس داری خریدم...‌»
چیزی نگفتم اما همون لحظه گلوم سوخت، چشمام خیس شد.
آدم اَمن، یعنی همون کسی که توی اوج ناراحتی هم یادش میمونه چی لازم داری...
آدم امن،
یعنی کسی که حتی وقتی ازت دلگیره حواسش بهت هست،
چون محبتش و معرفتش از دلخوریاش بزرگتره.

نویسنده؟🌺

.