السلام علیک یا ثارَالله
باز این چه شورش است که در خلق عالم است...
شهر را بوی غمی آسمانی فرا گرفته است..
کوچه ها و خیابان ها سیاه پوش بزرگترین زخم روزگار می‌شوند ؛زخمی که هنوز در مجرای تاریخ خون چکان است
زمین و اسمان به سوگ می‌نشینند،اینک موسم عزای حسین رسیده است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز هم رو ضه خوان قصه اندوه آلاله هارا در گوش جان ها زمزمه می‌کند و اشک ها در چشم ها عزارادار ایام سوز و گداز کربلا می‌شوند
واژه های تشنه در تکاپوی نوشتن هستند؛اما با دستانی کوتاه و نارسا..
قلم واژه ای به وسعت و عظمت عاشورا پیدا نمی‌کند.
بازین چه رستخیز عظیمیست کز زمین بی نفخ صور خواسته تا عرش اعظم است.
ذهن قلم آشوب است در سرزمینی بی آب و غرقه در عطش و تشنگی
نمی‌داند از کجا بنویسد؛از تشنگی یا از مصیبت کبرایی که سرهای قدیسان از عظمتش بر زانوی غم است.
مصیبتی که آدمی را یارای وصفش نیست..
همانطور که محتشم در وصفش قاصر بود
گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب کار جهان و خلق جهان جمله در هم است..
قلم حتی به عطش بوته های سوخته هم می‌سوزد...
محشر با فریاد العطش حسین بر پا می‌شود..
داغ در گلوی هر کسی سنگین است ..سنگین!
نمی‌داند چگونه عظمت مصیبت را شکیبایی کند..
واژه های دربیابان واقعه حیرانند
گویی عزای اشرف اولاد آدم است..

نویسنده و گوینده:زهرا خسروانی

📲 eitaa.com/arak_university
🎇https://rubika.ir/araku_ac