بیانیه مشترک دبیران انجمن‌های دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

«در اعتراض به تداوم انزوای آموزشی و زوال کیفیت در صحن دانشگاه»
سوگمندانه شاهدیم در حالی که طنین آموزش حضوری در فضای دانشگاه‌های تراز اول کشور طنین‌انداز شده، دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل برخلاف پیشینه درخشان و جایگاه علمی خود، همچنان بر مدار «آموزش غیرحضوری» می‌چرخد. این اصرار بر تداوم آموزش در بسترهای مجازی، تیشه‌ای بر ریشه کیفیت آموزشی و هویت تخصصی این قطب علمی است که همواره به پویایی محیطی و یادگیری چهره‌به‌چهره شهره بوده است.
تحمیل این بستر لرزان و ناکارآمد که با قطعی‌های مکرر و عدم دسترسی پایدار بسیاری از دانشجویان گره خورده، مسیر دانش‌پژوهی را سد کرده و مصداق بارز تبعیض در بهره‌مندی از حق آموزش است. فراتر از آن، فراخواندن دانشجویان به آزمون‌های حضوری و سخت‌گیرانه در پایان‌نیم‌سال، در حالی که فرآیند انتقال مفاهیم در سایه‌ی کلاس‌های مجازیِ بی‌رمق و بسترهای فنیِ نیم‌بند صورت گرفته، پارادوکسی آشکار و بی‌عدالتی محض است. نمی‌توان با ابزاری چنین ناقص و حداقلی آموزش داد و با معیاری حداکثری و حضوری سنجش کرد.
ما دبیران انجمن‌های علمی دانشگاه، ضمن ابراز اعتراض شدید به این رویکرد دوگانه، اعلام می‌داریم که توقف چرخه‌ی مهارت‌آموزی در آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌ها و محروم ماندن از اتمسفر علمی دانشگاه، خسارتی جبران‌ناپذیر به آینده‌ی حرفه‌ای دانشجویان است. دانشگاه نوشیروانی هویت خود را از تعامل زنده در صحن دانشگاه می‌گیرد و تقلیل آن به صفحات نمایشگر، تنزل جایگاه نخبگانی این نهاد است.
لذا مقتضی است مدیریت دانشگاه با بازنگری فوری در این رویه، نسبت به بازگشایی بی‌درنگ فضای دانشگاه و بازگشت به روال آموزش حضوری اقدام نماید تا عدالت آموزشی معنای حقیقی خود را باز یابد. بدیهی است که سکوت در برابر تضییع حقوق حقه دانشجویان روا نیست و ما تا بازگشتِ نشاط علمی و حضور فیزیکی در کلاس‌های درس، پیگیر مطالبات به حق هم‌کلاسی‌هایمان خواهیم بود.

مجمع دبیران انجمن‌های علمی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل