پارسال اگر با ۷۰۰ نفر درباره مهاجرت صحبت کرده باشم، مطمئنم حداقل نصفشون هیچ تصویر روشنی از تصمیمی که می‌خواستن بگیرن نداشتن؛ نه از سختی‌ها، نه از فرصت‌ها، نه حتی از اینکه آیا مهاجرت واقعاً برای شخصیت و شرایطشون مناسبه یا نه.
با اینکه خودم از سال ۹۸ به فکر مهاجرت افتادم و چندماه بعد موفق به مهاجرت به کشور مورد علاقه م یعنی اسپانیا شدم، اما هنوز هم عاشق ایرانم؛
عاشق خانواده، زبان فارسی، خون‌گرمی مردم و همه چیزهایی که باهاش بزرگ شدم.
برای همین همیشه از کسایی که بدون تحقیق یا فقط از روی فشار و خستگی تصمیم به مهاجرت می‌گیرن، می‌پرسم:
«چرا می‌خوای به هر قیمتی مهاجرت کنی؟»
شاید مهاجرت مناسب شخصیتت نباشه.
شاید رشته یا مسیر درستی انتخاب نکردی.
شاید اصلاً هنوز درست تحقیق نکردی 🤦🏻♂️
سخت‌ترین بخش کار من همیشه همین بوده؛
اینکه بشینم و دلیل آدم‌ها رو گوش بدم…
یکی می‌گه:
«پارسال وقتم نشد و تمام امیدی که داشتم از بین رفت… امسال دیگه باید بشه.»
یکی دیگه می‌گه:
«کل پولی که بعد از چند سال کار جمع کردم، تازه نصف تمکنه… باید ماشینم رو هم بفروشم. نکنه آخرش نشه؟»
و حداقل کاری که از دستم برمی‌اومد این بود که واقعیت و ریسک‌ها رو بهشون بگم.
نه ناامیدشون کنم،
نه امید واهی بدم.
یک سال گذشت…
امروز که این متن رو می‌نویسم، یورو تقریباً دو برابر شده، تمکن سفارت بالاتر رفته و هنوز منتظریم ببینیم وقت‌های سفارت اصلاً کی باز می‌شن و آیا به اندازه کافی وقت می‌دن یا نه.
مردم با این شرایط اقتصادی باید چیکار کنن؟
و کنار همه این‌ها،
چطور با غم و خشم از دست دادن هم‌وطن‌هامون کنار بیایم؟
این حرف‌ها رو نمی‌زنم که بگم حرف پارسالم اشتباه بوده؛ اتفاقاً هنوز هم بهش اعتقاد دارم.
اما بعضی وقت‌ها آدم با خودش فکر می‌کنه:
اگر واقعاً راه بهتری وجود نداره، شاید رفتن، برای بعضی‌ها تنها راه باقی‌مونده باشه.
از روز اول، هدف من و تیمی که کنارم جمع شده، فقط کمک به شما بوده.
و امروز این قول رو می‌دم که با تمام توان، قوی‌تر از قبل، ادامه بدیم و اینجا براتون محتوای ارزشمند تولید کنیم؛
شاید این مسیر، کم‌کم تبدیل به الگویی بشه که به همه‌مون کمک کنه تصمیم‌های آگاهانه‌تری بگیریم ❤
Post #940
538