در دفاع از لعن و نفرین

یکی از ایرادهای روشنفکری یا نواندیشان یا بعضا اهل سنت این بود که چرا دربعضی دعاها و اذکار شیعیان لعن است. حالا بگذریم که قرآن هم به گرو های مختلف از جمله دروغ گویان و تهمت زنندگان لعنت می فرستد. نواندیشان می گفتند لعن چه کار بیهوده است و چه فایده برای ما دارد و از این حرف ها. اهل سنت هم حاضر نیستند بعضا به یزید و ابن ملجم لعنت بفرستند چون آنها هم «اجتهاد» کرده اند و اشتباه کردند و «نیت شان خیر بوده» و‌ ‌‌نباید در کار خدا دخالت کرد . اهل سنت و جماعت مجبور است جماعت را توجیه کند، پس خنجری در می آورد و به چشم عقل می زند. اما این دلیل مهربانی و رواداری ایشان نیست. اگر جرات دارید به میان قبیله شان بروید و پای روی دم آنها بگذارید (حتی در امور شخصی ) که ببینید بعضی هاشان چه سریع دست به خنجر می شوند. یا مثلا بگویید قرآن مخلوق خداست تا خونتان را سریع بریزند!! یا از اجتهاد قاتلین عثمان بگویید. اصولا دست به لعن اهل سنت بسیار خوب است منتهی فقط یک طرف خاص غش می کنند.

وضعیت کنونی ما ایرانیان مثالی عالی است از این که چگونه لعن و نفرین می تواند راه گشاینده باشد، اگر محتاطانه و در چارچوب قواعد باشد.
۴۵ سال قبل عده ای گمراه خبیث تیشه به ریشه دین زدند و صندلی قدرت را که ابدا شایسته آن نبودند غصب کردند و هزار جنایت و چپاول انجام دادند و هزار بدعت آوردند و هم دین را عوض کردند و هم مردمان را از مساجد و دین و سنت فراری دادند. حالا بعضی ها برای آن جماعت (به تقلید از اهل سنت) عذر می تراشند که نیت آنها خوب بوده، نمی دانستند دارند چکار می کنند، اجتهادشان بوده و از این حرف ها. برای مطلعین واضح است که این حرف ها به طرز خجالت آوری دروغ است. تک تک اعمال و گفتار انقلابیون دروغ و جباریت و قدرت طلبی و ایده ورزی ‌‌و توهم و انحصار طلبی بود و یک حرف حساب نداشتند. ولی برای آنها که اطلاع ندارند، به یاد بسپاریم که حضرت عیسی می فرماید ریشه درخت را از میوه آن بشناس. یعنی چه؟ یعنی امکان ندارد که نیات صالح و خالص به این گونه نتیجه افتضاح ختم شود. ممکن است فردی یک قدم اشتباه بردارد مثلا مفتون خدعه دجال شود ولی خدا هزار راه جلوی او می گذارد تا چشمانش باز شود، آنهم بسیار سریع. الان که ما بعد از پنجاه سال به گفتار انقلابیون گوش می کنیم تعجب می کنیم که چطور ممکن است فردی آن اراجیف و اکاذیب مسموم را باور کند. پس معلوم می شود خلایق چشمشان را از روی حرص و غرور و کینه توزی عمدا بستند وگرنه حقیقت روشن بود. از ریشه خراب بودند. مثلا اگر مسلمان بودند و به حرمت زندگی معتقد بودند با اولین خونریزی ها پس می نشستند یا با اولین تجاوز و آتش زدن و یا اولین دروغ آشکار و یا اولین نشانه کفر.
برگردیم به بحث لعن: چگونه می توانید به کسی که نمی تواند انقلاب و جمیع انقلابیون را لعنت کند اطمینان کنید؟ این فرد یا خرفت است و نمی فهمد چه شد و بر سر دین چه آمد و لذا حاضر است فلان انقلابی متجدد و خوش بیان را ببخشد. یا اینکه خبیث است و دشمن دین و مسلمانان. چگونه به چنین کوردل اطمینان می کنید ؟ اینجا لعن و نفرین راه گشاست. ما را از گمراهان و یا سفیهان ظاهرپرست به طور قطعی جدا می کند و مدفوع شیطان را از سفره مان بر می دارد. البته مساله فقط عقلی نیست و لعن بدعت گزاران و دروغ گویان و ظالمان جواز شرعی دارد.

دوباره مثل اهل سنت بهانه چرند می آورند که از کجا می دانید آن ملعون قبل از مرگ توبه نکرده؟ خوب اگر توبه کرده باشد که دست خدا برای بخشیدنش بسته نیست. در عین حال ما با لعن و نفرین راه خود گشوده ایم. ضمن اینکه تعداد کسانی از سران احمق انقلاب که احتمال توبه آنها می رود از تعداد انگشتان یک دست کمتر است (منتظری، بازرگان، احتمال ضعیف تر طالقانی و بالقوه مطهری).

فایده اول این نفرین غربال گری است. شرط لازم ( ولی ناکافی) برای عقل و وجدان سیاسی دوری جستن از انقلاب ۵۷ است. آنها که در لعنت انقلاب به لکنت زبان می افتند معمولا همان چپی ها و ایده پرست ها هستند و یا بعضی قشریون خرفت مذهبی. لعن ‌و نفرین به انقلاب ما را از این ریشه های خبیث حفظ می کند و مانع آن می شود که با لباس های مبدل و‌ گفتار نو دوباره بر ما تسلط یابند.
ضمن اینکه لعنت فرستادن ما قدمی است برای رهایی از نسبی گرایی و تعلل. قدمی است برای پررنگ کردن مسوولیت افراد خودشیفته ای که مسوولیت را نمی فهمند.
هدف از لعن نباید عقده گشایی، غرور و برتری طلبی و خشم پرستی و فرافکنی و سایر اهداف خودخواهانه باشد. هدف سرنگونی طواغیت ذهنی و جداکردن راه از نادانان است. هدف پایین گذاشتن کوله بار گمراهی است و ایجاد اعتماد و ایمان و گشایش فصلی جدید است.

پس لعنت بر انقلاب ۵۷ و کارگردانان آن.