دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار: “در حسرت فهم استالین ! استالین زود متوجه شد که شخصیت های کمونیست به درد…”

در حسرت فهم استالین !

استالین زود متوجه شد که شخصیت های کمونیست به درد هیچ کس نمی خورند و انگل حکومت و جامعه هستند. لذا ترتیب همه شان را داد و جامعه را از شر آنها خلاص کرد. این عقلی بود که تمام رژیم های کمونیستی داشتند، به جز رژیم فاسد سفره ای و هیاتی ایران.

در ایران جناح راست بقیه را از قطار انقلاب پیاده کرد اما پای سفره انقلاب نگه داشت. چپی ها و اصلاح طلب ها می خواستند همه انقلابی ها را سوار قطار نگاه دارند و الان هم مرثیه «نگرش های حذفی» می خوانند: حرف های فریب کارانه ای که به گوش دانشگاهی ها خوش می آید ولی واقعیت آن سم خالص است.
از نظر ما بهتر بود که ایران انقلابی یک استالین داشت که قطار انقلاب را منفجر و تمام مسافران مفتخور آن را اعم از مجاهد و عارف و شاعر و فیلسوف و دلواپس به جهنم می فرستاد. منطق آن هم روشن است: در حکومت یکپارچه فردی به جای حکومت چندپاره هیاتی مسوولیت ها مشخص است و خرابکاری و فتنه جویی و جنون مجازات می شود. حرامزاده ترین و پفیوز ترین عنصر حکومت را در نظر بگیرید. مثلا جلیلی یا جوادی آملی. اگر حکومت یکپارچه را دستش بدهی، حالا که کشور دربست برای خودش شد (هم درآمد و هم هزینه)، ناگهان همان رادیکال چرندگو در روابط خارجی عاقل می شود و در داخل حکومت هم جلوی شلختگی بی حساب و مرده خوری های بی قاعده را می گیرد. مانند کره شمالی.
اصلا یک چیز دیگری به شما بگویم: نظام آخور-هیاتی را نژادهای پلید و شخصیت های فاسد و بی کفایت تاسیس کردند، دقیقا برای این که از زیر بار مسوولیت شانه خالی کنند و در عین حال به موعظه مفت و مانع تراشی و کارشکنی سودجویانه بپردازند. از زمان میرزای شیرازی تا به حال همین داستان پیاده شده و الان به اوج رسیده است.
سیستمی فکر کنید نه فردی و احساسی. جلوی اوزما و جلیلی و جوادی آملی بایستید و بخواهید که کاملا حکومت را به دست گیرند با تمام مسوولیت هایش. اجازه ندهید با زر زدن فرار کنند. همان حرفی که مرحوم شاه شهید به میرزا زد. بعداً در مجالس مشروطه هم این مارمولک بازی ظهور پیدا کرد. یک عده شعار می دادند و نطق می کردند و ناسزا می گفتند و اشک می ریختند. از آن طرف شاه و نخست وزیر بدبخت مسوولیت اداره مملکت را داشتند و فخش می خوردند.

به عبارت دیگر دارم می گویم که یک رژیم کمونیستی معمول از نظام شلخته آخوری فعلی بهتر است. حداقل از جهت شفافیت و مسئولیت پذیری.