ای ستاره، که به شب جانِ روشنی دادی
به تمامِ کهکشان، عشق و تپشی دادی
تو گمان می‌بری از جنسِ سیاهی
نشناسی که خود را، این همه نوری دادی
این درخشش که جهان را به تماشا برده
از تو نیست؟ پس از کیست گر تو ندادی
تو همان آینه‌ی مهرِ خورشیدِ نهانی
که به هر سو، فقط از او خبری دادی